ΗΜΕΡΑ Β΄. Περὶ τοῦ ἀβεβαίου τῆς ὥρας τοῦ θανάτου.

ΗΜΕΡΑ Β΄. Περὶ τοῦ ἀβεβαίου τῆς ὥρας τοῦ θανάτου.

Α΄. Ἐδόθη ἀπόφασις· χρειάζεται νὰ ἀποθάνω, ἀλλὰ δὲν ἠξεύρω τὸν καιρόν ἠμπορῶ νὰ ἀποθάνω εἰς ταύτην τὴν ἡμέραν, εἰς ταύτην τὴν ὥραν. 

Β΄. Ἀλλὰ δὲν ἠξεύρω τὸν τόπον· ἠμπορῶ νὰ ἀποθάνω ἢ ἐκεῖ ὅπου κοιμῶμαι, ἢ ἐκεῖ ὅπου περιπατῶ, ἢ ἐκεῖ ὅπου στέκομαι καὶ εἰς κάθε ἄλλον τόπον, ὅπου διατρίβω. 

Γ΄. Ἀλλὰ δὲν ἠξεύρω τὸν τρόπον· ἠμπορεῖ νὰ ἀποθάνω ἀδιόρθωτος εἰς ταύτην ἢ εἰς ἐκείνην τὴν ἁμαρτίαν καὶ ἁμαρτάνω μὲ τόσην χαρὰν καὶ ἀφοβίαν; Καὶ μεταπίπτω μὲ τόσην εὐκολίαν; Καὶ δὲν φεύγω πᾶσαν αἰτίαν ἁμαρτίας; Ποία πίστις εἶναι ἡ ἰδικήν μου;

Κάμνε ἀπόφασιν νὰ μὴ χάσῃς τὸν καιρὸν· διότι ὁ καιρὸς εἶναι ἕνα μέγα μέσον διὰ νὰ ζήσῃς ἐναρέτως, νὰ ἔχῃς διορισμένας τὰς πράξεις τῆς ἡμέρας. Ἐκείνη ἠ ὥρα τὴν ὁποίαν χάνεις, ἠμπορεῖ νὰ εἶναι ἡ ὕστερη ὥρα τῆς ζωῆς σου καὶ ἐκείνη ἡ ὥρα, τὴν ὁποίαν ἐπιχειρίζεσαι καλά, ἠμπορεῖ νὰ σοῦ προξενήσῃ τὴν αἰώνιον σωτηρίαν τῆς ψυχῆς σου.

 Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης. (Πνευματικά Γυμνάσματα). εδώ Έτεραι σύντομοι μελέται, φυλακτήριον της ψυχής καλούμεναι, (διαμοιρασμέναι εις πάσαν ημέραν του μηνός).

Άγιος Στένφιν (Stenfinn) ο Ιεραπόστολος, Επίσκοπος Χέλσινγκλαντ Σουηδίας.

 

Άγιος Στένφιν (Stenfinn) ο Ιεραπόστολος, Επίσκοπος Χέλσινγκλαντ Σουηδίας.  

 2 Ιουνίου. 

Ο Άγιος Στένφιν (Stenfinn, Staffan, Stefan, Λατινικά Stephanus), ήταν ιεραπόστολος στο Χέλσινγκλαντ (Hälsingland). Πριν από αυτό εργάστηκε στην Ουψάλα και τη Σικτούνα. 

Σύμφωνα με τον Αδάμ της Βρέμης (κορυφαίος Γερμανός χρονικογράφος της Μεσαιωνικής εποχής, γνωστός για το περίφημο έργο του "Πράξεις των επισκόπων της εκκλησίας του Αμβούργου"), το πραγματικό του όνομα ήταν Στένφιν αλλά του δόθηκε το όνομα Συμεών από τον αρχιεπίσκοπο της Βρέμης - Αμβούργο Αδαλβέρτο (Adalbert). 

Όταν ο Αδαλβέρτος χειροτόνησε έξι επισκόπους προκειμένου να τους στείλει σε ιεραποστολή στην Σουηδία, ένας από αυτούς ήταν ο Άγιος Στένφιν. Ο Αδάμ της Βρέμης αναφέρει ότι "στα σύνορα μεταξύ της γης των Σουηδών και των Νορβηγών ζουν οι Φινλανδοί, οι οποίοι λέγεται ότι τρέχουν πιο γρήγορα από τα άγρια ​​ζώα. Η μεγαλύτερη κοινότητά τους είναι το Hälsingland". Ο Άγιος Στένφιν στάλθηκε τώρα εδώ ως ο πρώτος επίσκοπος για να εκχριστιανίσει το λαό και μέσω του κηρύγματος του έκανε πολλούς να ασπαστούν τον Χριστιανισμό. 

Σύμφωνα με την παράδοση ο Άγιος ιεραπόστολος κατέστρεψε ναούς και εικόνες ειδώλων αλλά αναγκάστηκε να φύγει από τους οργισμένους ειδωλολάτρες. Ωστόσο, αυτοί τον πρόλαβαν και τον λιθοβόλησαν μέχρι θανάτου στο δάσος του Ödmården κοντά στο Tynnebroå . Η παράδοση ορίζει την τοποθεσία ως Kapellsten στην ενορία Skogs, όπου υπάρχει ακόμα ένας μεγάλος ογκόλιθος ο οποίος χρησίμευε ως βωμός για ειδωλολατρικές θυσίες. 

Ο μάρτυρας θάφτηκε στη σημερινή εκκλησία Norrala και ένα μικρό ξύλινο παρεκκλήσι χτίστηκε πάνω από τον τάφο του. 

Το όνομα Stenfi είναι πιθανώς το όνομα Steinfinnr (Stenfinn) που βρέθηκε στα ισλανδικά, νορβηγικά και αρχαία σουηδικά κείμενα με παραλλαγές όπως Steinfidr, Stenfin και παρόμοια υποδηλώνει μια σκανδιναβική επιρροή, μοιάζει πολύ με το όνομα Stefan. 

Η σουηδική εκδοχή του Saint Staffan πιθανότατα αναφέρεται στον Stenfinn.

Ἡ Κατάθεσις τῆς τιμίας Ἐσθῆτος τῆς Θεοτόκου

Ἡ Κατάθεσις τῆς τιμίας Ἐσθῆτος τῆς Θεοτόκου

Τῷ αὐτῷ μηνὶ Β΄, ἡ ἀνάμνησις τῆς ἐν τῇ ἁγίᾳ Σορῷ καταθέσεως τῆς τιμίας Ἐσθῆτος τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ Ἀειπαρθένου Μαρίας ἐν ταῖς Βλαχέρναις.

Χιτὼν μὲν Υἱοῦ χριστοφρουροῖς δημίοις,

Ἐσθὴς δὲ Μητρὸς χριστοφρουρήτῳ πόλει.

Δευτερίῃ κατέθεντο σορῷ ἐσθῆτα Πανάγνου.

Παρακλητικός Κανών εις την Αγίαν και Υπέρτιμον Ζώνην της Υπεραγίας Θεοτόκου - ΕΔΩ

Ο Παρακλητικός Κανών ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΒΛΑΧΕΡΝΩΝ εδώ

Κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλέως Λέοντος τοῦ μεγάλου, τοῦ ἐπιλεγομένου Μακέλλη, καὶ Βηρίνης τῆς συζύγου του, ἐν ἔτει υνη΄ [458], δύω πατρίκιοι, Γάλβιος καὶ Κάνδιδος ὀνομαζόμενοι, συγγενεῖς ὄντες Ἀρδαβουρίου καὶ Ἄσπαρος, ἔλαβον πόθον θεῖον εἰς τὴν καρδίαν τους, διὰ νὰ ὑπάγουν εἰς Ἱεροσόλυμα νὰ προσκυνήσουν τοὺς Ἁγίους Τόπους. Ὅθεν ἀναχωρήσαντες ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολιν, ἐπῆγαν εἰς τὴν Παλαιστίνην. Φθάσαντες δὲ εἰς τοὺς τόπους τῆς Γαλιλαίας, εὑρῆκαν μίαν γυναῖκα, Ἑβραίαν μὲν κατὰ τὴν φυλήν, εὐλαβῆ δὲ εἰς τὰ θεῖα καὶ ἐνάρετον. Ἡ ὁποία κατοικοῦσα εἰς ἕνα ὁσπήτιον, ἐπροσεύχετο νύκτα καὶ ἡμέραν, ὡς ἡ πάλαι Ἄννα ἡ θυγάτηρ τοῦ Φανουήλ. Εἰς τὸ ἐνδότερον δὲ μέρος τοῦ ὁσπητίου βλέπουν καὶ ἐπρόσφεραν οἱ Χριστιανοὶ λαμπάδας πολλὰς καὶ θυμιάματα. Ἐρωτήσαντες δὲ περὶ τούτου, ἔμαθον, ὅτι ἐκεῖ εὑρίσκεται ἡ τιμία Ἐσθής, ἤτοι τὸ ἐπανωφόρεμα τῆς Κυρίας Θεοτόκου. Ὅθεν ἐζήτησαν ἀπὸ τὴν γυναῖκα ἄδειαν, καὶ ἔκαμαν ἐκεῖ ἀγρυπνίαν ὁλονύκτιον. Περιεργασθέντες δέ, ἐπῆραν τὰ μέτρα τοῦ ξυλίνου σεντουκίου, μέσα εἰς τὸ ὁποῖον ἦτον τεθησαυρισμένη ἡ τιμία Ἐσθής, καὶ ἔπειτα ἐπῆγαν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα.

Πηγαίνωντας δὲ ἐκεῖ, ἐκατασκεύασαν ἕνα ἄλλο σεντοῦκι παρόμοιον μὲ ἐκεῖνο, καὶ πάλιν ἐγύρισαν εἰς τὸ ὁσπήτιον τῆς Ἑβραίας γυναικός. Ποιήσαντες δὲ τρόπον, ἐπῆραν κρυφίως τὸ σεντοῦκι ἐκεῖνο, ὁποῦ εἶχε μέσα τὴν τιμίαν Ἐσθῆτα τῆς Θεοτόκου, καὶ τὴν ἔστειλαν ἔμπροσθεν διὰ μέσου τῶν ἐδικῶν τους ἀνθρώπων, ἀφῆκαν δὲ ἐκεῖ τὸ ὅμοιον σεντοῦκι, ὁποῦ ἐκατασκεύασαν αὐτοί. Ὅθεν γυρίσαντες εἰς τὴν Κωνσταντινούπολιν, ἀπέθεντο τὸ ἱερὸν αὐτὸ θησαύρισμα τῆς τιμίας Ἐσθῆτος, εἰς ἕνα ἐδικόν τους προάστειον, ἤτοι τζεφτιλίκιον, τὸ ὁποῖον ἐπωνομάζετο Βλαχέρναι. Καὶ διὰ νὰ μὴ μάθῃ τινὰς τὴν εἴδησιν ταύτην, ἔκτισαν ἐκεῖ Ναὸν εἰς ὄνομα τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων Πέτρου καὶ Μάρκου. Ἐπειδὴ ὅμως δὲν ἐδυνήθησαν νὰ κρύψουν εἰς πολὺν καιρὸν ἕνα τοιοῦτον θησαυρόν, ἐφανέρωσαν αὐτὸν εἰς τὸν βασιλέα Λέοντα. Ὁ δὲ βασιλεὺς χαρᾶς ἀφάτου πλησθείς, ἔκτισε Ναὸν ἐκεῖ τῆς Κυρίας Θεοτόκου (1) ὅπου τώρα εὑρίσκεται ἡ ἁγία σορός, ἤτοι τὸ σεντοῦκι, μέσα εἰς τὸ ὁποῖον εἶναι ἀποτεθησαυρισμένη ἡ τιμία Ἐσθὴς καὶ τὸ ἅγιον Παλλίον, ἤτοι τὸ ἐπανωφόρεμα τῆς Θεομήτορος. Περιτειλίξας δὲ τὴν τιμίαν Ἐσθῆτα ὁ βασιλεὺς μὲ πορφυρίδα βασιλικήν, ἔβαλεν αὐτὴν μέσα εἰς ἄλλο σεντουκάκι κεχριμπαρένιον, καὶ ἐβούλλωσεν αὐτὸ μὲ βούλλας βασιλικάς. Τὸ σεντουκάκι δὲ αὐτό, εἶναι ἕως τῆς σήμερον φυλακτήριον ὅλης τῆς Βασιλευούσης Πόλεως, καὶ διωκτήριον κάθε ἀσθενείας, καὶ πολεμίων ἐχθρῶν. Τελεῖται δὲ ἡ Σύναξις καὶ ἑορτὴ τῆς σοροῦ ταύτης εἰς τὰς ἰδίας Βλαχέρνας. (Τὴν κατὰ πλάτος διήγησιν περὶ τῆς τιμίας Ἐσθῆτος ὅρα εἰς τὴν Καλοκαιρινήν (2).)

(1) Διαφωνία εὑρίσκεται μεταξὺ τοῦ Συναξαρίου τούτου καὶ τοῦ ἀκολούθου Συναξαρίου τοῦ Πατριάρχου Ἰουβεναλίου. Ἐκεῖ γὰρ γράφεται, ὅτι ὁ πρὸ τοῦ Λέοντος τοῦ Μεγάλου Μαρκιανός, σὺν τῇ Πουλχερίᾳ, ἔκτισαν τὰς Βλαχέρνας. Ἐδῶ δὲ γράφεται, ὅτι ὁ Λέων ἔκτισε τὸν ἐν Βλαχέρναις Ναόν. Ἀλλ’ ἴσως, ὁ μὲν Μαρκιανός, ἔκτισεν, ἤτοι ἀνέκτισε καὶ ἀνεκαίνισε τὰς Βλαχέρνας καὶ τὸν ἐν αὐταῖς Ναὸν τῶν Ἀποστόλων Πέτρου καὶ Μάρκου, ὡς ἐρρέθη ἀνωτέρω. Ὁ δὲ Λέων ὁ Μέγας, ἔκτισε τὸν ἐν ταῖς αὐταῖς Βλαχέρναις Ναὸν τῆς Θεοτόκου, ὡς γράφεται ἐδῶ.

(2) Σημείωσαι, ὅτι ἡ τιμία αὕτη Ἐσθὴς τῆς Θεοτόκου, ἦτον ὑφασμένη ἀπὸ μαλλί, τὸ ὁποῖον εἰς ἓξ μῆνας ἀπὸ τοὺς σκώληκας καὶ τὴν βότριδα διαφθείρεται. Μὅλον τοῦτο, ἡ τιμία αὕτη Ἐσθής, ἦτον ὅλη ἀδιάφθορος καὶ κατὰ τὸ φάδι καὶ κατὰ τὸ στιμόνι, ἦτον δὲ καὶ αὐτόχροος. Ἐμαρτύρει δὲ διὰ τῆς ἀφθορίας, τὴν ἀφθορίαν καὶ ἀπάθειαν τοῦ παρθενικοῦ τῆς Θεοτόκου σώματος. Ἀνοιχθείσης γὰρ μίαν φορὰν τῆς ἁγίας Σοροῦ, ἡ μὲν βασιλικὴ καὶ μεταξωτὴ ἁλουργίς, περὶ ἧς ἀνωτέρω εἴρηται, εὑρέθη ἀπὸ τὴν πολυκαιρίαν διεφθαρμένη. Ἡ δὲ τιμία Ἐσθὴς τῆς Θεοτόκου, εὑρέθη ἄφθορος. Ταῦτα μὲν γράφονται ἐν τῇ Καλοκαιρινῇ. Ὁ δὲ Νικηφόρος, λέγει περὶ τῆς Ἐσθῆτος, ὅτι ἦν ἐξ ἐρίων εὐφθάρτων ὑφασμένη, καὶ στιμόνων ὁμοειδῶν καὶ ὁμοχρόων. Καὶ ὅτι ἀδιάφθαρτός ἐστι καὶ ἀδιάλυτος μέχρι τοῦ νῦν, τὸ θαῦμα τῆς Ἀειπαρθένου ἀνακηρύττουσα. Ὅθεν καὶ Μιχαὴλ ὁ Τραυλὸς ἐξήνεγκε κατὰ τοῦ τυράννου Θωμᾶ, τὰ Τίμια Ξύλα, καὶ τὴν Ἐσθῆτα ταύτην τῆς Θεοτόκου (παρὰ Δοσιθέου, σελ. 1152 τῆς Δωδεκαβίβλου). Ὅρα καὶ εἰς τὴν τριακοστὴν πρώτην τοῦ Αὐγούστου ἐν τῇ ὑποσημειώσει.

Καὶ ταῦτα δὲ προσθέττομεν ἐνταῦθα, ὡς τριπόθητα παρὰ τοῖς φιλοχρίστοις, ἅπερ γράφει ὁ αὐτὸς Δοσίθεος ἐν σελ. 1152, ἤγουν, ὅτι ἐν ταῖς Βλαχέρναις εὑρίσκοντο τὰ Σπάργανα τοῦ Χριστοῦ, ὁ ἀκάνθινος Στέφανος, ἡ Σινδὼν τοῦ Χριστοῦ, καὶ τὸ Λέντιον, καὶ τὸ πορφυροῦν Ἱμάτιον, καὶ ὁ Σπόγγος τοῦ Ζωοδότου, καὶ τὸ ὠμοφόριον τῆς Θεοτόκου, τὸ ὁποῖον φαίνεται νὰ ἦτον ἄλλο ἀπὸ τὴν Ἐσθῆτα, κατὰ τὸν αὐτὸν Δοσίθεον (αὐτόθι). Ὅθεν Μιχαὴλ ὁ δοὺξ ἐν τῇ μονωδίᾳ, θρηνῶν τὴν Κωνσταντινούπολιν ὑπὸ τῶν Ὀθωμανῶν ἁλωθεῖσαν, ἔλεγε πρὸς τοῖς ἄλλοις· «Ποῦ τὰ τῶν Ἀποστόλων τοῦ Κυρίου μου σώματα, τὰ πρὸ πολλοῦ φυτευθέντα ἐν τῷ ᾀειθαλεῖ Παραδείσῳ; (τῆς Κωνσταντινουπόλεως) ποῦ τὸ πορφυροῦν Ἱμάτιον; ποῦ ἡ Λόγχη; ποῦ ὁ Σπόγγος; ποῦ ὁ Κάλαμος;»

Σημείωσαι, ὅτι τὰ ἐλλείποντα τροπάρια τῆς Ἀκολουθίας τῆς τιμίας Ἐσθῆτος τῆς Θεοτόκου, ἀνεπλήρωσεν ἡ ἐμὴ ἀδυναμία. Καὶ τοῦτο δὲ σημείωσαι, ὅτι λόγον ἔχει περὶ τῆς μετακομιδῆς εἰς τὴν βασιλεύουσαν τῆς τιμίας Ἐσθῆτος, Θεόδωρος ὁ Πρεσβύτερος τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας, οὗ ἡ ἀρχή· «Θεῖά τινα καὶ μεγάλα μυστήρια Θεοῦ φιλανθρωπίας». (Σῴζεται ἐν τῇ Λαύρᾳ, ἐν τῷ πέμπτῳ Πανηγυρικῷ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Βατοπαιδίου καὶ ἐν τῇ τῶν Ἰβήρων.) Ἐν δὲ τῇ Ἱερᾷ Μονῇ τῶν Ἰβήρων σῴζεται ἔτι εἷς λόγος ἑλληνικὸς εἰς τὴν αὐτὴν κατάθεσιν, οὗ ἡ ἀρχή· «Τῆς μὲν θείας ταφῆς τοῦ ζωηφόρου σώματος». Ἐν δὲ τῇ Μεγίστῃ Λαύρᾳ σῴζεται λόγος εἷς, διαλαμβάνων περὶ τῆς φανερώσεως τῆς τιμίας Ἐσθῆτος τῆς Θεοτόκου, οὗ ἡ ἀρχή· «Λέων ὁ μέγας, ὁ κατ’ ἐκεῖνο καιροῦ τὰ Ῥωμαίων σκῆπτρα διϊθύνων».

Ἁγίου Νικοδήμου Ἁγιορείτου, Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν τοῦ ἐνιαυτοῦ.

ΑΠΟ ΔΕΥΤΕΡΑ - ΣΑΒΒΑΤΟ ΤΗΣ Β΄ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ

Τῌ ΔΕΥΤΕΡᾼ ΤΗΣ Β΄ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ

 

Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον

στ΄ 31 - 34, ζ΄ 9 – 11

Εἶπεν ὁ Κύριος· μὴ μεριμνήσητε λέγοντες, τί φάγωμεν ἤ τί πίωμεν ἤ τί περιβαλώμεθα; ³²πάντα γὰρ ταῦτα τὰ ἔθνη ἐπιζητεῖ· οἶδεν γὰρ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος ὅτι χρῄζετε τούτων ἁπάντων. ³³ζητεῖτε δὲ πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν. ³⁴Μὴ οὖν μεριμνήσητε εἰς τὴν αὔριον, ἡ γὰρ αὔριον μεριμνήσει τὰ ἑαυτῆς· ἀρκετὸν τῇ ἡμέρᾳ ἡ κακία αὐτῆς. ἢ τίς ἐστιν ἐξ ὑμῶν ἄνθρωπος, ὃν ἐὰν αἰτήσῃ ὁ υἱὸς αὐτοῦ ἄρτον, μὴ λίθον ἐπιδώσει αὐτῷ; ¹⁰καὶ ἐὰν ἰχθὺν αἰτήσῃ, μὴ ὄφιν ἐπιδώσει αὐτῷ; ¹¹εἰ οὖν ὑμεῖς, πονηροὶ ὄντες, οἴδατε δόματα ἀγαθὰ διδόναι τοῖς τέκνοις ὑμῶν, πόσῳ μᾶλλον ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς δώσει ἀγαθὰ τοῖς αἰτοῦσιν αὐτόν;

Τῌ ΤΡΙΤῌ ΤΗΣ Β΄ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ

Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον

ζ΄ 15 – 21

Εἶπεν ὁ Κύριος · Προσέχετε ἀπὸ τῶν ψευδοπροφητῶν, οἵτινες ἔρχονται πρὸς ὑμᾶς ἐν ἐνδύμασι προβάτων, ἔσωθεν δέ εἰσιν λύκοι ἅρπαγες. ¹⁶ἀπὸ τῶν καρπῶν αὐτῶν ἐπιγνώσεσθε αὐτούς· μήτι συλλέγουσιν ἀπὸ ἀκανθῶν σταφυλὴν ἢ ἀπὸ τριβόλων σῦκα; ¹⁷οὕτω πᾶν δένδρον ἀγαθὸν καρποὺς καλοὺς ποιεῖ, τὸ δὲ σαπρὸν δένδρον καρποὺς πονηροὺς ποιεῖ· ¹⁸οὐ δύναται δένδρον ἀγαθὸν καρποὺς πονηροὺς ποιεῖν, οὐδὲ δένδρον σαπρὸν καρποὺς καλοὺς ποιεῖν. ¹⁹πᾶν δένδρον μὴ ποιοῦν καρπὸν καλὸν ἐκκόπτεται καὶ εἰς πῦρ βάλλεται. ²⁰ἄρα γε ἀπὸ τῶν καρπῶν αὐτῶν ἐπιγνώσεσθε αὐτούς. ²¹Οὐ πᾶς ὁ λέγων μοι, Κύριε Κύριε, εἰσελεύσεται εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, ἀλλ' ὁ ποιῶν τὸ θέλημα τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν τοῖς οὐρανοῖς.

Τῌ ΤΕΤΑΡΤῌ ΤΗΣ Β΄ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ

Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον

ζ΄ 21 – 23

Εἶπεν ὁ Κύριος · Οὐ πᾶς ὁ λέγων μοι, Κύριε Κύριε, εἰσελεύσεται εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, ἀλλ' ὁ ποιῶν τὸ θέλημα τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν τοῖς οὐρανοῖς. ²²πολλοὶ ἐροῦσίν μοι ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, Κύριε Κύριε, οὐ τῷ σῷ ὀνόματι προεφητεύσαμεν, καὶ τῷ σῷ ὀνόματι δαιμόνια ἐξεβάλομεν, καὶ τῷ σῷ ὀνόματι δυνάμεις πολλὰς ἐποιήσαμεν; ²³καὶ τότε ὁμολογήσω αὐτοῖς ὅτι οὐδέποτε ἔγνων ὑμᾶς· ἀποχωρεῖτε ἀπ' ἐμοῦ οἱ ἐργαζόμενοι τὴν ἀνομίαν.

Τῌ ΠΕΜΠΤῌ ΤΗΣ Β΄ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ

 

Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον

η΄ 23 – 27

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐμβάντι τῷ Ἰησοῦ εἰς τὸ πλοῖον ἠκολούθησαν αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ. ²⁴καὶ ἰδοὺ σεισμὸς μέγας ἐγένετο ἐν τῇ θαλάσσῃ, ὥστε τὸ πλοῖον καλύπτεσθαι ὑπὸ τῶν κυμάτων· αὐτὸς δὲ ἐκάθευδε. ²⁵καὶ προσελθόντες οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἤγειραν αὐτὸν λέγοντες· Κύριε, σῶσον ἡμᾶς, ἀπολλύμεθα. ²⁶καὶ λέγει αὐτοῖς· Τί δειλοί ἐστε, ὀλιγόπιστοι; τότε ἐγερθεὶς ἐπετίμησε τοῖς ἀνέμοις καὶ τῇ θαλάσσῃ, καὶ ἐγένετο γαλήνη μεγάλη. ²⁷οἱ δὲ ἄνθρωποι ἐθαύμασαν λέγοντες· Ποταπός ἐστιν οὗτος, ὅτι καὶ οἱ ἄνεμοι καὶ ἡ θάλασσα ὑπακούουσιν αὐτῷ;

Τῌ ΠΑΡΑΣΚΕΥῌ ΤΗΣ Β΄ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ

 

Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον

θ΄ 14 – 17

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ προσῆλθον τῷ Ἰησοῦ οἱ μαθηταὶ Ἰωάννου λέγοντες· Διὰ τί ἡμεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι νηστεύομεν πολλά, οἱ δὲ μαθηταί σου οὐ νηστεύουσι; ¹⁵καὶ εἶπεν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Μὴ δύνανται οἱ υἱοὶ τοῦ νυμφῶνος πενθεῖν ἐφ' ὅσον μετ' αὐτῶν ἐστιν ὁ νυμφίος; ἐλεύσονται δὲ ἡμέραι, ὅταν ἀπαρθῇ ἀπ' αὐτῶν ὁ νυμφίος, καὶ τότε νηστεύσουσιν. ¹⁶οὐδεὶς δὲ ἐπιβάλλει ἐπίβλημα ῥάκους ἀγνάφου ἐπὶ ἱματίῳ παλαιῷ· αἴρει γὰρ τὸ πλήρωμα αὐτοῦ ἀπὸ τοῦ ἱματίου, καὶ χεῖρον σχίσμα γίνεται. ¹⁷οὐδὲ βάλλουσιν οἶνον νέον εἰς ἀσκοὺς παλαιούς· εἰ δὲ μήγε, ῥήγνυνται οἱ ἀσκοί, καὶ ὁ οἶνος ἐκχεῖται καὶ οἱ ἀσκοὶ ἀπολλοῦνται· ἀλλὰ οἶνον νέον εἰς ἀσκοὺς βάλλουσι καινούς, καὶ ἀμφότεροι συντηροῦνται.

Τῼ ΣΑΒΒΑΤῼ ΤΗΣ Β΄ ΕΒΔΟΜΑΔΟΣ

Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον

ζ΄ 1 – 8

Εἶπεν ὁ Κύριος · Μὴ κρίνετε, ἵνα μὴ κριθῆτε· ²ἐν ᾧ γὰρ κρίματι κρίνετε κριθήσεσθε, καὶ ἐν ᾧ μέτρῳ μετρεῖτε μετρηθήσεται ὑμῖν. ³τί δὲ βλέπεις τὸ κάρφος τὸ ἐν τῷ ὀφθαλμῷ τοῦ ἀδελφοῦ σου, τὴν δὲ ἐν τῷ σῷ ὀφθαλμῷ δοκὸν οὐ κατανοεῖς; ⁴ἢ πῶς ἐρεῖς τῷ ἀδελφῷ σου, Ἄφες ἐκβάλω τὸ κάρφος ἀπὸ τοῦ ὀφθαλμοῦ σου, καὶ ἰδοὺ ἡ δοκὸς ἐν τῷ ὀφθαλμῷ σοῦ; ⁵ὑποκριτά, ἔκβαλε πρῶτον τὴν δοκὸν ἐκ τοῦ ὀφθαλμοῦ σοῦ, καὶ τότε διαβλέψεις ἐκβαλεῖν τὸ κάρφος ἐκ τοῦ ὀφθαλμοῦ τοῦ ἀδελφοῦ σου. ⁶Μὴ δῶτε τὸ ἅγιον τοῖς κυσίν, μηδὲ βάλητε τοὺς μαργαρίτας ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν χοίρων, μήποτε καταπατήσωσιν αὐτοὺς ἐν τοῖς ποσὶν αὐτῶν καὶ στραφέντες ῥήξωσιν ὑμᾶς. ⁷Αἰτεῖτε, καὶ δοθήσεται ὑμῖν· ζητεῖτε, καὶ εὑρήσετε· κρούετε, καὶ ἀνοιγήσεται ὑμῖν. ⁸πᾶς γὰρ ὁ αἰτῶν λαμβάνει καὶ ὁ ζητῶν εὑρίσκει καὶ τῷ κρούοντι ἀνοιγήσεται.

ΚΑΤΗΧΗΣΗ A΄. ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΤΟΥ ΣΤΟΥΔΙΤΟΥ

 

ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗ ΘΕΟΔΩΡΟΥ, ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΤΟΥ ΣΤΟΥΔΙΟΥ 

 

ΛΟΓΟΙ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟΙ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ

ΚΑΤΗΧΗΣΗ A΄. 

Ότι πρέπει να μη ζούμε ανέμελα, αλλά να προσέχουμε τους εαυτούς μας και να είμαστε έτοιμοι σε κάθε στιγμή.

Πατέρες μου και αδελφοί και τέκνα μου, εάν βέβαια ο αγώνας γινόταν για κάτι άλλο από τα σωματικά και γήινα, θα μπορούσαμε ίσως ν’ αρκεστούμε στο παρόν για το οποίο μιλήσαμε πολλές φορές, εκπληρώνοντας έτσι το καθήκον μας. Επειδή όμως πρόκειται για την ψυχή, η οποία είναι αθάνατη και θα τιμωρηθεί ή θα επαινεθεί αιώνια, για την αρετή ή την κακία της, όπως είπε κάποιος από τους αγίους, είναι ανάγκη, εκτός από αυτά που ειπώθηκαν, να πούμε και άλλα, και εκτός από τις κατηχήσεις που έγιναν, να κάνουμε και άλλες κατηχήσεις, και να το κάνουμε αυτό όσο αναπνέουμε, για να μπορέσουμε με τον τρόπο αυτόν να περισώσουμε τις ψυχές μας από τον κόσμο αυτόν που είναι πονηρός, εξαιτίας των επιθέσεων των αόρατων εχθρών. 

Περάσαμε λοιπόν, παιδιά μου, και τις εορτές που ήδη τελείωσαν, και εννοώ τις εορτές των Θεοφανείων και Επιφανίων του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, και ο χρόνος προχωρεί έφιππος και μας σύρει προς το τέλος της παρούσας ζωής. Ποιος λοιπόν είναι αυτός, όπως πολλές φορές λέμε, που πιστεύει ότι δεν χάνει τον καιρό του με την ανέμελη ζωή του και τα πανούργα τεχνάσματα του διαβόλου; Ποιος βαδίζει προσέχοντας, χωρίς να παρασύρεται από την ανεμελιά, ετοιμαζόμενος κάθε μέρα για τον θάνατο, συμπαρασύροντας τον εαυτό του και παρουσιάζοντας καθαρό το έργο του, και το πνευματικό και το σωματικό, μπροστά στον παντοδύναμο Θεό; 

Ποιος είναι αυτός που σηκώνει τα μάτια της ψυχής στον ουρανό και βλέπει τα κάλλη αυτών που υπάρχουν εκεί, αμυδρά βέβαια, και μεταθέτει όλο τον έρωτα του στην επιθυμία του γι’ αυτά εκεί, συμπορευόμενος μετέωρος μαζί με τις ανώτατες δυνάμεις, και μη θεωρώντας για τον σκοπό αυτόν τίποτε δυσάρεστο, αλλά υποφέροντας και τη βρισιά και την ταπείνωση και την κακοπάθεια και την πείνα και τη δίψα και το κρύο και τη ζέστη, και κυλιόμενος μέσα στην αδελφότητα σαν άγιος λίθος, όπως είναι γραμμένο; 

Και όμως εγώ βλέπω ανάμεσα σας όχι ένα, ούτε δύο, αλλά πολλούς, σύμφωνα μ’ αυτό που συζητούμε, όλους πειθαρχικούς και προσηλωμένους, προσηνείς και μειλίχιους, υπάκουους και φιλόπονους, που δέχονται εύκολα το άγγελμα του Ευαγγελίου και μένουν πιστοί σ’ αυτό. Και μπορεί βέβαια να μην έχουν μεγάλη μόρφωση, ούτε να έχουν ασχοληθεί με σοφίσματα και αναγνώσματα και αποστηθίσεις και ψαλμωδίες, έχουν όμως ένα, αυτό που ζητά ο λόγος, και με το οποίο εξομοιώνουν τον εαυτό τους με τον Χριστό, δηλαδή την ταπεινοφροσύνη και την πραότητα. 

Γιατί λέει· «Μάθετε από μένα, ότι είμαι πράος και ταπεινός στην καρδιά» (Ματθ. 11, 29). Προσηλωθείτε λοιπόν, αγαπητά μου παιδιά, στο φως και στην αλήθεια, στην ειλικρίνεια και στη μακαριότητα, στην πραότητα και στην καλοσύνη, και μη νομίζετε ότι αυτά τα λέω θέλοντας ν’ αποσπάσω δόξα για τον εαυτό μου, αλλά τα λέω για σας που ποθώ και αγαπώ, τους κυρίους και δεσπότες μου, και ανθρώπους βέβαια του Θεού, για τους οποίους και αγωνίζομαι και προσπαθώ, και γενικά για τη σωτηρία όλων. Γι’ αυτό, σας παρακαλώ, περιορίστε τους εαυτούς σας από κάθε θυμό και από κάθε κακία. Γιατί λέει· «υιοί των ανθρώπων, ως πότε θα έχετε σκληρή καρδιά; Γιατί αγαπάτε αυτά που είναι μάταια και επιδιώκετε το ψέμα;» (Ψαλμ. 73, 10) γιατί «χλευάζει ο εχθρός, και προκαλεί την οργή σου ο αντίθετος μας»; (Ψαλμ. 4, 31). 

Συγχωρήστε με ντρέπομαι τους αγγέλους, που βλέπουν τα έργα μας, επειδή είναι φύλακες μας. Ντρέπομαι τους αγίους και οσίους πατέρες μας, των οποίων τη συμπεριφορά επιλέξαμε και τη ζωή ακολουθούμε. Ας εκτελούμε, τέκνα μου, τα όσια με τρόπο όσιο, και ας εκτελούμε τα άγια με τρόπο άγιο. Μην είστε, σας παρακαλώ, σκληροί και απείθαρχοι και αντιρρησίες και φωνακλάδες και οξύθυμοι και καυχησιάρηδες, ούτε είρωνες και συκοφάντες και κακολόγοι, ούτε φλύαροι και χωρατατζήδες και αθυρόστομοι. 

Να είστε φίλοι του Θεού και όχι της πορνείας, φιλήσυχοι και όχι φλύαροι, κακοντυμένοι και όχι φίλοι του καλλωπισμού. Να κοιτάτε κάτω, αλλά να έχετε τον νου σας στραμμένο προς τα άνω, προσέχοντας από παντού τον εαυτό σας, μήπως, έχοντας αφύλακτο τον εαυτό σας, σας συμβεί κανένα χτύπημα από τα βέλη της αμαρτίας. 

Και τι θα προκύψει από αυτά; Αντί των κόπων θα έρθει η ανάπαυση, αντί των αγώνων τα στεφάνια, αντί των ύβρεων οι τιμές και οι δόξες, αντί των ταπεινώσεων οι ευφημίες και οι έπαινοι, αντί των συγχωρήσεων οι συγγνώμες και οι χαρές, αντί της υποταγής, η αρχηγία «δέκα πόλεων» (Λουκά 19, 17), αντί της στέρησης των γονέων και των συγγενών, η κληρονομιά μαζί με τον Κύριο μας Ιησού Χριστό, αντί της αποκοπής του θελήματος, η συνεύρηση μαζί με τον πρωτομάρτυρα Στέφανο, από τα οποία τα πρώτα είναι πρόσκαιρα και ελαφρότατα και φεύγουν πετώντας, ενώ τα άλλα είναι αιώνια και αθάνατα και δεν έχουν τέλος. 

Αν θέλετε να κερδίσετε τη βασιλεία των ουρανών, αν θέλετε να απολαύσετε την αθάνατη ζωή, αν θέλετε να επιτύχετε την υιοθεσία, αν θέλετε να γίνετε κάτοικοι του Παραδείσου, αν θέλετε να μπείτε στους κόλπους του Αβραάμ, αν θέλετε να απολαύσετε τον αχειροποίητο νυμφώνα, ή να απολαύσετε κάτι τι άλλο, σας επιτρέπεται, και μπορείτε να το αρπάξετε, και είναι έτοιμο και βρίσκεται ήδη στο χέρι σας. Αν όμως επιθυμείτε την άλλη μερίδα, θα καταντήσετε στο πυρ το αιώνιο, στο δηλητηριώδες σκουλήκι, στη φλόγα της κολάσεως, στο τρίξιμο των δοντιών, στην τάξη των εριφίων, στην καταδίκη των καταραμένων, και ό,τι άλλο μπορεί κανείς να πει, το οποίο εύχομαι να μη σας συμβεί. 

Αλλά δεν είναι δυνατό να τα αποφύγουμε, μη γένοιτο, αν δε ζήσουμε καλά, όπως είπα, τέκνα μου, αν δεν ακολουθήσουμε τον ευθύ δρόμο, αν δεν αγαπήσουμε την τάξη. Και θα κερδίσει κανείς έτσι και την ψυχή του, και τους αδελφούς του, και εμένα τον άθλιο, ενεργώντας σωστά και πορευόμενος όπως αρέσει στον Θεό, και όντας «έντιμος μπροστά στον Κύριο», και ο λόγος του και το πρόσωπο του, και θα είναι μακάριος και θα αφήσει μακάρια ανάμνηση. 

Τι ωφελεί λοιπόν στον σκληρό η σκληρότητα, στον απείθαρχο η απείθεια, στον βαρήκοο η βαρηκοΐα και στον υπερήφανο η υπερηφάνεια; Η μήπως δεν αποταμιεύει για τον εαυτό του «οργή για την ημέρα της οργής και δίκαιης κρίσης και αποκάλυψης του Θεού» (Ρωμ. 2, 5); Ή μήπως δεν θα μοιάζει το έργο του με ξύλα και χόρτα και καλάμια», οπότε θα εκπληρωθεί σ’ αυτόν το «εάν το έργο κάποιου καεί, θα τιμωρηθεί, ενώ αυτός θα σωθεί, αλλά με τέτοιο τρόπο, όπως σώζεται κανείς από πυρκαγιά» (Α΄ Κορ. 3, 15); 

Γιατί στον μελλοντικό κόσμο θα καθαρισθούμε με τη φωτιά της κολάσεως από την υλική κακία μας, και θα μείνουμε στην κατάσταση τού να καιγόμαστε αιώνια, αλλά χωρίς να κατακαιγόμαστε, βλέποντας τη δόξα των αγίων και επιθυμώντας την, αλλά θα τη στερούμαστε, και γι’ αυτό θα κλαίμε και θα θρηνούμε ανώφελα. 

Να μη φθάσει λοιπόν κανείς μας, παιδιά μου, στο μέτρο αυτό και στην κατάσταση εκείνη. Γι’ αυτό, όσο είμαστε εδώ, ας καθαρίσουμε τους εαυτούς μας με τη φωτιά του φόβου του Θεού, ώστε να μη γνωρίσουμε τη μελλοντική φλόγα, με τη βοήθεια του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, στον οποίο ανήκει η δόξα και η δύναμη, μαζί με τον Πατέρα και το άγιο Πνεύμα, τώρα και πάντοτε και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

ΠΗΓΗ:ΕΔΩ

ΗΜΕΡΑ Α΄. Περὶ τῆς ἀξίας τῆς σωτηρίας.

ΗΜΕΡΑ Α΄. 

Περὶ τῆς ἀξίας τῆς σωτηρίας.

Α΄. Ἡ σωτηρία μου εἶναι μία πραγματεία ὅλη ἰδικήν μου· ἐὰν ἐγὼ δὲν ἔχω ἔννοιαν δι’ αὐτήν, ποῖον ἄλλον ἐννοιάζει δι’ ἐμέ; 

Β΄. Εἶναι πραγματεία ἰδική μου, ὅλης τῆς ψυχῆς μου καὶ ὅλου τοῦ σώματός μου· ἐὰν ἐγὼ δὲν τὴν βεβαιώσω, ποῖος τὴν βεβαιώνει δι’ ἐμέ; 

Γ΄. Εἶναι πραγματεία δι’ ὅλους τοὺς αἰῶνας· ἐὰν ἐγὼ δὲν τὴν ἐνεργήσω, ποῖος τὴν ἐνεργεῖ δι’ ἐμέ; Τί κάμνω λοιπόν; Διατὶ δὲν προσέχω ὅλος εἰς τὴν σωτηρίαν ταύτην τῆς ψυχῆς μου; Ἄλλο δὲν ἔχω καλλίτερον ἀπὸ αὐτὴν τὴν ψυχὴν· ἄλλο δὲν ἔχω ἀξιώτερον ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἀθάνατον ψυχὴν· καὶ λοιπὸν ἐὰν τὴν χάσω μίαν φοράν, ἔχασα αἰωνίως τὸ πᾶν ἀγαθόν.

Πρόσφερε εἰς τὴν Ἁγίαν Τριάδα διὰ μέσου τῆς Παρθένου καὶ τοῦ Ἀγγέλου ὅπου σὲ φυλάττει καὶ τοῦ συνωνύμου σου ἢ ἄλλου Ἁγίου, τὸν ὁποῖον ἔχεις προστάτην, πᾶσαν ἐπιχείρησίν σου, διὰ νὰ γίνεται αὕτη εἰς δόξαν Θεοῦ καὶ σωτηρίαν τῆς ψυχῆς σου.

Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης. (Πνευματικά Γυμνάσματα). εδώ  Έτεραι σύντομοι μελέται, φυλακτήριον της ψυχής καλούμεναι, (διαμοιρασμέναι εις πάσαν ημέραν του μηνός).