ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ ΗΧΟΣ Β΄ ΤΗ ΤΕΤΑΡΤΗ ΕΣΠΕΡΑΣ

ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ

ΗΧΟΣ Β΄

ΤΗ ΤΕΤΑΡΤΗ ΕΣΠΕΡΑΣ.

ΚΑΝΩΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ.

ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΜΗΔΕΙΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ.

Ὡς ὁρᾶται ἐν τοῖς ὑστέροις Θεοτοκίοις.

ᾨδὴ α΄. ἦχος β΄. Δεῦτε λαοί.
Δόξα τῇ σῇ, κυοφορίᾳ Πανάμωμε· τοῖς ἐξ ᾿Αδάμ γάρ λύτρωσιν εὐηγγελίσατο, καί νεκροῖς αἰωνίοις, τήν τῆς ἀθανασίας ὁδόν ἐκαίνισεν.

Σύ τό χρυσοῦν, θυμιατήριον Δέσποινα, ἐν ᾧ περ τό χειρόγραφον τό τοῦ Προπάτορος, κατεκαύθη τῷ θείῳ, πυρί προσομιλῆσαν τοῦ ἐν σοί ἄνθρακος.

Χαῖρε χρυσῇ, στάμνε τοῦ Μάννα διάδοχε· χαῖρε πηγῇ ἀκένωτε τοῦ ζῶντος ὕδατος, Θεοτόκε Παρθένε, ζωοῦσα καί δροσίζουσα. τούς ὑμνοῦντας σε.

Γνῶσιν Θεοῦ, ἅπαντες κατεπλουτίσθημεν, οἱ ἐπιγνόντες Δέσποινα, σέ Θεομήτορα και Κυρίαν ἁπάντων, τοῖς πράγμασι τούς λόγους ἐπισφραγίζοντες.

ᾨδὴ γ’. Ἐν πέτρᾳ με τῆς πίστεως.
Τήν μόνην παρθενεύουσιν μετά τόκον, Μαρίαν τῶν ἁγίων ἁγιωτέραν, τήν ὄντως ἀπειρόγαμον Θεοτόκον· δεῦτε ὑμνήσωμεν πιστοί κραυγάζοντες· Χαῖρε Κόσμου Δέσποινα Θεοχαρίτωτε.

Σέ βάτος ἀκατάφλεκτος προετύπου, τήν ἔμψυχον καί ἔμπνουν καί ζῶσαν βάτον· το πῦρ γάρ τῆς Θεότητος συλλαβοῦσα, ἄφλεκτος ἔμεινας, Θεογεννήτρια, διό τοῦ ἀσβέστου με πυρός ἐξάρπασον.

Δαβίδ ὁ σός προπάτωρ καί Θεοπάτωρ, καλεῖ σε θυγατέρα καί βασιλίδα, ἡμεῖς δέ σέ Παρθένον καί Θεοτόκον· τό ξένον ἄκουσμα τῆς οἰκουμένης Ἁγνῇ, καί τό μέγα καύχημα, τῶν τιμώντων σε.

Εὑρών σε τῶν Ἀγγέλων καθαρωτέραν, ὑπέδυ τήν γαστέραν σου τήν ἁγίαν, ὁ φῶς οἰκῶν ἀπρόσιτον Θεοτόκε, καί ὤφθη ἄνθρωπος, ἐκ σοῦ σαρκούμενος, ἐν δυσί ταῖς φύσεσι γνωριζόμενος.

ᾨδὴ δ΄. Εἰσακήκοα Κύριε τήν ἀκοήν.
Ὑμνολογοῦντες Ἄχραντε, τόν ἐν γαστρί τῇ σῇ σωματωθέντα, σέ δοξολογοῦμεν ὡς θεομήτορα.

Λελυτρωμένοι Πάναγνε, τῶν ζοφερῶν τοῦ ᾄδου κενεώνων, τῷ θείῳ σου τόκῳ σέ μακαρίζομεν.

Ῥῦσαι πάσης κακώσεως, τοῦ δυσμενοῦς Παρθένε τούς εἰδότας, ἀληθῶς Θεοῦ σε Μητέρα Πάναγνον.

Ὡς λιμένα σε ἔχοντες, καί ἀσφαλῆ τοῦ Κόσμου σωτηρίαν, Θεοτόκε ἅπαντες σοί προστρέχομεν.

ᾨδὴ ς΄. Ὁ φωτισμός.
Τήν ὀφειλήν, τῆς προμήτορος Εὔας σύ Θεομῆτορ, ἀπέτισας σάρκα ἠμφιεσμένον, ἐκ σοῦ τεκοῦσα, τόν Σωτῆρα τοῦ Κόσμου, ὅθεν πάντες σε μακαρίζομεν, Κεχαριτωμένῃ Μαρίᾳ Πανάμωμε.

Ὑπέρ ἡμῶν, τόν ἐκ, σοῦ σαρκωθέντα, Παρθενομῆτορ, πάντοτε δυσώπει τῶν σέ ὑμνούντων, τοῦ λυτρωθῆναι ἐκ παθῶν, καί κινδύνων, ψυχοφθόρων κακῶν καί θλίψεων, καί αἰωνιζούσης φλογός καί κολάσεως.

Αἴγλη τῇ σῇ, Θεομῆτορ τόν νοῦν μοῦ καταυγασθῆναι, τόν ἐσκοτισμένον τῇ ἁμαρτίᾳ νεῦσον Παρθένε, τῆς ἁγνείας τόν ζόφον καί πταισμάτων ἐξαφανίζουσα· ἄλλην γάρ ἐκτός σοῦ φρουρόν οὑκ ἐπίσταμαι.

Ῥάβδῳ τῆς σής, ἀντιλήψεως δείξασα τήν πώρωσιν μου, δάκρυα πηγάζειν ἀξιῶσον με, τήν φοινικῆν δέ τῶν παθῶν μοῦ πλημμύραν, ὥσπερ ἄλλην θάλασσαν, τεμοῦσα ἐρυθράν πρός γῆν ἀπαθείας, τόν νοῦν μου ὁδήγησον.

ᾨδὴ ς΄. Ἐν ἀβύσσῳ πταισμάτων.
Σωματοῦται ὁ λόγος ἐν μήτρᾳ σου, καί δί εὐσπλαγχνίαν γνωρίζεται ἄνθρωπος· ἵνα Θεόν τόν ἄνθρωπον, ἀπεργάσηται Κόρη Πανάμωμε.

Δί ἐμέ κατ᾽ ἐμέ ἐχρημάτισε, βρέφος ὁ παντέλειος ἀνακαινίζων με, παλαιωθέντα, πάθεσι, διά σοῦ Παναγίᾳ Θεόνυμφε.

Καλυφθεῖσαν δεινῶς τήν καρδίαν μου, τοῖς τῶν ἀπορρήτων πταισμάτων μου κύμασι, τῆ πανσθενεῖ πρεσβείᾳ σου, Παναγίᾳ Παρθένε διάσωσον.

Γηγενεῖς τόν σόν τόκον γεραίρουσι, καί δοξολογοῦσιν Ἀγγέλων τά τάγματα, καί σέ Θεογεννήτριαν, Ἀειπάρθενον Κόρη δοξάζουσιν.

Κάθισμα. Τά ἄνω ζητῶν.
Ἐκ πόθου ψυχῆς, προστρέχω νῦν τῇ σκέπη σου, αἰτούμενος ἁγνή τήν λύσιν τῶν πταισμάτων μου· μή ἀπώσῃ ἄχραντε, ἀλλ᾽ εὐσπλάγχνως πρόσδεξαι με κράζοντα. ᾿Η Θεόν σαρκωθέντα, κυήσασα, νοσοῦσαν τήν ψυχήν μου θεράπευσον.

ᾨδὴ ζ΄. Εἰκόνος χρυσῆς.
Θεοῦ καθαρόν, οἰκητήριον καί ἄσπιλον Παρθένε, ναόν μέ ποίησον τοῦ Πνεύματος, τοῦ Παναγίου γενόμενον, σπήλαιον λῃστῶν ἀκαθάρτων· ἵνα πόθῳ κραυγάζῳ σοι· εὐλογημένος ὁ καρπός τῆς σῆς κοιλίας ἁγνή.

Ὑλώδη εὑρών, τήν καρδίαν ὁ ἐχθρός ἐνέκρωσε μου· ἀλλά με σθένος θεῖον ἔνδυσον, καί ἐκνικῆσαι ἀξίωσον, τοῦτον· Ἀειπάρθενε Κόρη· ἵνα πίστει κραυγάζω σοι· εὐλογημένῃ ἤ Θεόν σαρκί κυήσασα.

Ὁ πάλαι τούς τρεῖς, νεανίας ἐκ καμίνου καιομένης, Χριστέ μου λόγε λυτρωσάμενος· αὐτός κάμε ταῖς δεήσεσι, τῆς ἀπειρογάμου Μητρός σου, τῆς φλογός ἧς ἐξέκαυσα, τῶν ἀμετρήτων μου κακῶν ῥῦσαι καί σῶσον με.

Ἰδού σε Ἁγνῇ, πᾶσα φύσις γηγενῶν δοξολογοῦσιν, ὑπερθαυμάζοντες τό μυστήριον, τῆς σῆς κυήσεως ἄχραντε, καί χαρμονικῶς ἐκβοῶντες, τῷ ἐκ σοῦ ἀνατείλαντι. Εὐλογητός ὁ Θεός ὁ τῶν.

ᾨδὴ η΄. Τόν ἐν καμίνῳ τοῦ πυρός.
Τήν πανάγιαν κιβωτόν, τήν ὑπέρτιμον σκηνήν τήν θείαν στάμναν· τήν λυχνίαν την πλάκᾳ, τόν φωτοφόρον ναόν, τόν θρόνον τοῦ Θεοῦ τόν ἔνδοξον, τήν ἁγνήν Παρθένον ὑμνήσωμεν συμφώνως.

Ἰδού γεγέννηται ἐκ σοῦ, ᾿Ησαΐας ἐμφανῶς Ἁγνῇ ἐβόα· ὁ υἱός τοῦ ὑψίστου, καί σός ὁρᾶται υἱός, Παρθένε υἱούς ἐργαζόμενος, τοῦ ἐπουρανίου Πατρός τούς σέ ὑμνοῦντας.

Μή διαλίπῃς ἐκτενῶς, τόν υἱόν σου καί Θεόν καθικετεύειν, ὑπέρ τῶν προσκυνούντων καί ἀνυμνούντων πιστῶς, τήν χάριν τήν σήν Θεονύμφευτε, μόνη Παναγίᾳ, ὑπερευλογημένῃ.

Ὅλος ἐσκότισμαι τόν νοῦν ὅλος δαίμοσιν αἰσχροῖς κατεδουλώθην, ἀλλά σοῦ καταφεύγω τῇ σκέπη τῇ κραταιᾷ, Παρθένε καί βοῶ σοι σῶσον με, τῇ σῇ μεσιτείᾳ ἡ Κεχαριτωμένῃ.

Αἰνοῦμεν ὁ Εἱρμός.
Τόν ἐν καμίνῳ τοῦ πυρός, τῶν Ἑβραίων τοῖς παισί συγκαταβάντα, καί τήν φλόγα εἰς δρόσον μεταβαλόντα Θεόν, ὑμνεῖτε τά ἔργα ὡς Κύριον, καί ὑπερυψοῦτε.

ᾨδὴ θ΄. Ἀπορεῖ πᾶσα γλῶσσα.
Σέ εὐλογοῦσην ἄγω, τάξεις τῶν ἀσωμάτων. καί ἀνυμνοῦσιν ἅπαντα Πανύμνητε, ἀνθρώπων πλήθη, κάτω, γῆ καί οὐρανός καί θάλασσα, κοινῆ χορείᾳ, παναρμονίῳ μέλει, παγκόσμιον ᾠδήν, Χαῖρε σοι χαρμοσύνως βοῶντα Θεογεννήτρια.

Χαῖρε ἔμψυχε βάτε, καί Πανάγιον Ὄρος· Χαῖρε πάγχρυσε στάμνε καί θεία, τράπεζα, Παντάνασσα, Μαρία· Χαῖρε μυστικῇ νεφέλῃ καί πύρινε στῦλε· Χαῖρε γέφυρα, Κόσμου καί κλῖμαξ οὐρανοῦ· Χαῖρε καταφυγῇ καί προστάτις τῶν μελῳδούντων σε.

Πᾶσαν ὑπερεκπλήττει, ἀκοήν καί νοῦν ὅλως, τό ὑπέρ φύσιν ἄχραντε μυστήριον, τοῦ τόκου σου πῶς Μήτηρ, ἄμα, καί Παρθένος γέγονας, καί μετά τόκον πάλιν Παρθένος μένεις ἀπείρανδος Ἁγνή! Ὅθεν σε Θεοτόκον, κυρίως πάντες δοξάζομεν.

Ὕμνον ἔνϑεον Κόρη, τόν παρόντα προσδέχου, ἀντιδοῦσα χάριν τοῖς εἰς σέ, πεποιθόσι Καί εἰρήνην, αἴτησαι ταῖς Ἐκκλησίαις ἀεί παρασχεθήναι· τοῖς βασιλεῦσι νίκας καί τρόπαια, πιστοῖς· ἵνα Χριστιανῶν πᾶσα, γλῶσσα, σέ μεγαλύνωμεν.

Προσόμοιαν. 

Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου σε νεκρόν.
Χαῖρε πᾶσα Κτίσις σοι βοᾷ· Χαῖρε Παναγία Παρθένε Χαῖρε, τό σκῆπτρον Δαβίδ· Χαῖρε ἡ βλαστήσασα, βότρυν τόν πέπειρον· Χαῖρε πύλη οὐράνιε· καί ἄφλεκτε βάτε· Χαῖρε φῶς παγκόσμιον· Χαῖρε ᾿Αγγέλον χαρά· Χαῖρε Ἀποστόλων τό κλέος· Χαῖρε τῶν Μαρτύρων ἀνδρεία· καί τῶν ἀσκητῶν θεῖον ἐντρύφημα.

Χαῖρε ὄρος ὄντως ὑψηλόν· ὄρος ἀλατόμητον χαῖρε· ὄρος κατάσκιον χαῖρε τό πιότατον ὄρος ὡς ψάλλει Δαβίδ· Χαῖρε ὅλης τῆς κτίσεως, Κυρία Παρθένε· Χαῖρε ὅπλον ἄμαχον κατά βαρβάρων ἐχθρῶν· Χαῖρε ἀμυντήριον θεῖον, πάσης ἐπηρείας δαιμόνων· Χαῖρε καταφύγιον τῶν δούλων σου.

Χαῖρε τῆς ἀγάπης τῆς διπλῆς, πλάτος ἀδιόριστον Κόρη, καί βάθος ἄπειρον, τῆς θείας σαρκώσεως θεολογίας τε, ὕψος ἀπερινόητον, προορισμοῦ θείου, μῆκος προαιώνιον Ὑπεραγίᾳ σεμνῇ· Χαῖρε ἀκρωτήριον ὄντως, τῆς καλῇς ἐλπίδος Παρθένε, τοῖς ὠκεανόν τοῦ βίου πλέουσιν.

Στῆσον πεπτωκότα με δεινῶς· καί κατεῤῥαγμένον εἴς χάος καί βυθιζόμενον· πρόφθασον καί ῥῦσαι με τῆς κακώσεως, Παναγίᾳ Πανύμνητε, καί μή καταισχύνῃς, μηδέ ἀπορρίψῃς με ἀπό προσώπου τοῦ σοῦ. Ποῦ γάρ ἐφευρήσω ὁ τάλας, ἄλλην προστασίαν ἐκτός σοῦ; Δέσποινα τοῦ κόσμου μή παρίδῃς με.

 

Πῶς πρέπει νὰ προσέχει τὸν ἑαυτὸ του ὅποιος ζεῖ μέσα στὸν κόσμο.

 

Πῶς πρέπει νὰ προσέχει τὸν ἑαυτὸ του ὅποιος ζεῖ μέσα στὸν κόσμο.(1) 

Ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσιανίνωφ

Ψυχὴ ὅλων τῶν ἀσκήσεων, ποὺ γίνονται γιὰ τὸν Κύριο, εἶναι ἡ προσοχή. Δίχως προσοχή, ὅλες αὐτὲς οἱ ἀσκήσεις εἶναι ἄκαρπες, νεκρές. Ὅποιος ποθεῖ τὴ σωτηρία του πρέπει νὰ μάθει νὰ προσέχει ἄγρυπνα τὸν ἑαυτό του, εἴτε ζεῖ στὴ μόνωση εἴτε ζεῖ μέσα στὸν περισπασμό, ὁπότε καμιὰ φορά, καὶ χωρὶς νὰ τὸ θέλει, παρασύρεται ἀπὸ τὶς συνθῆκες.

Ἂν ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ γίνει τὸ ἰσχυρότερο ἀπ’ ὅλα τ’ ἄλλα αἰσθήματα τῆς καρδιᾶς, τότε πιὸ εὔκολα θὰ προσέχουμε τὸν ἑαυτό μας, τόσο στὴν ἡσυχία τοῦ κελιοῦ μας ὅσο καὶ μέσα στὸν θόρυβο ποὺ μᾶς κυκλώνει ἀπὸ παντοῦ.

Στὴ διατήρηση τῆς προσοχῆς πολὺ συμβάλλει ἡ συνετὴ μετρίαση τῆς τροφῆς, ποὺ μειώνει τὴ θέρμη τοῦ αἵματος. Ἡ αὔξηση αὐτῆς τῆς θέρμης ἀπὸ τὰ πολλὰ φαγητά, ἀπὸ τὴν ἔντονη σωματικὴ δραστηριότητα, ἀπὸ τὸ ξέσπασμα τῆς ὀργῆς, ἀπὸ τὸ μεθύσι τῆς κενοδοξίας καὶ ἀπὸ ἄλλες αἰτίες προκαλεῖ πολλοὺς λογισμοὺς καὶ φαντασιώσεις, δηλαδὴ τὸν σκορπισμὸ τοῦ νοῦ. Γι’ αὐτὸ οἱ ἅγιοι πατέρες σ’ ἐκεῖνον ποὺ θέλει νὰ προσέχει τὸν ἑαυτὸ του συστήνουν πρὶν ἀπ’ ὅλα τὴ μετρημένη, διακριτικὴ καὶ διαρκῆ ἐγκράτεια ἀπὸ τὶς τροφὲς (2).

Ὅταν σηκώνεσαι ἀπὸ τὸν ὕπνο πρόκειται γιὰ μιὰ προεικόνιση τῆς ἀναστάσεως τῶν νεκρῶν, ποὺ περιμένει ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, νὰ κατευθύνεις τὶς σκέψεις σου στὸν Θεό. Νὰ προσφέρεις σὰν θυσία σ’ Ἐκεῖνον τοὺς πρώτους καρποὺς τῆς λειτουργίας τοῦ νοῦ σου, ὅταν αὐτὸς δὲν ἔχει ἀκόμα προσλάβει καμιὰ μάταιη ἐντύπωση.

Ἀφοῦ ἱκανοποιήσεις ὅλες τὶς ἀνάγκες τοῦ σώματος, ὅπως κάθε ἄνθρωπος ποὺ σηκώνεται ἀπὸ τὸν ὕπνο, διάβασε μὲ ἡσυχία καὶ αὐτοσυγκέντρωση τὸν συνηθισμένο προσευχητικό σου κανόνα. Φρόντισε ὄχι τόσο γιὰ τὴν ποσότητα ὅσο γιὰ τὴν ποιότητα τῆς προσευχῆς. Αὐτὸ σημαίνει νὰ προσεύχεσαι μὲ ἀπόλυτη προσοχή. Ἔτσι θὰ φωτιστεῖ καὶ θὰ ζωογονηθεῖ ἡ καρδιὰ ἀπὸ τὴν κατάνυξη καὶ τὴ θεία παρηγοριά.

Μετὰ τὸν κανόνα τῆς προσευχῆς, προσπαθώντας πάλι μ’ ὅλες σου τὶς δυνάμεις γιὰ τὴ διατήρηση τῆς προσοχῆς, νὰ διαβάζεις τὴν Καινὴ Διαθήκη, κυρίως τὸ Εὐαγγέλιο. Διαβάζοντας, νὰ σημειώνεις μὲ ἐπιμέλεια τὶς παραγγελίες καὶ τὶς ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ, γιὰ νὰ κατευθύνεις σύμφωνα μ’ αὐτὲς ὅλες σου τὶς πράξεις τῆς ἡμέρας, φανερὲς καὶ κρυφές.

Ἡ ποσότητα τῆς μελέτης ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὶς δυνάμεις σου καὶ ἀπὸ τὶς περιστάσεις. Δὲν πρέπει νὰ βαραίνεις τὸν νοῦ σου μὲ ὑπέρμετρη ἀνάγνωση προσευχῶν ἤ τῆς Γραφῆς. Δὲν πρέπει, ἐπίσης, νὰ παραμελεῖς τὶς ὑποχρεώσεις σου γιὰ νὰ προσευχηθεῖς ἤ νὰ μελετήσεις περισσότερο. Ὅπως ἡ ἄμετρη χρήση ὑλικῆς τροφῆς προκαλεῖ διαταραχὲς στὸ στομάχι καὶ τὸ ἐξασθενίζει, ἔτσι καὶ ἡ ἄμετρη χρήση πνευματικῆς τροφῆς ἐξασθενίζει τὸν νοῦ, τοῦ προκαλεῖ ἀποστροφὴ πρὸς τὶς εὐσεβεῖς ἀσκήσεις καὶ τοῦ φέρνει ἀθυμία (3).

Στὸν ἀρχάριο οἱ ἅγιοι πατέρες συστήνουν νὰ προσεύχεται συχνὰ ἀλλὰ σύντομα. Ὅταν ὁ νοῦς ὡριμάσει πνευματικὰ καὶ δυναμώσει, τότε θὰ μπορεῖ νὰ προσεύχεται ἀδιάλειπτα. Σὲ τέτοιους χριστιανούς, ποὺ ἔχουν γίνει ὥριμοι, φτάνοντας στὰ μέτρα τῆς τελειότητας τοῦ Χριστοῦ (4), ἀναφέρονται τὰ λόγια τοῦ ἀποστόλου Παύλου: «Ἐπιθυμῶ νὰ προσεύχονται οἱ ἄνδρες σὲ κάθε τόπο καὶ νὰ σηκώνουν στὸν οὐρανὸ χέρια καθαρὰ (ἀπὸ κάθε μολυσμό), δίχως ὀργὴ καὶ λογισμοὺς» (5), δηλαδὴ δίχως ἐμπάθεια, περισπασμὸ ἤ μετεωρισμό. Γιατί αὐτὸ ποὺ εἶναι φυσικὸ γιὰ ἕναν ἄνδρα, δὲν εἶναι ἀκόμα φυσικὸ γιὰ ἕνα νήπιο.

Ἀφοῦ, λοιπόν, ὁ ἄνθρωπος φωτιστεῖ ἀπὸ τὸν Ἥλιο τῆς δικαιοσύνης, τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, μέσω τῆς προσευχῆς καὶ τῆς μελέτης, μπορεῖ νὰ ἐπιδοθεῖ στὶς καθημερινές του ἀσχολίες, προσέχοντας ὥστε σ’ ὅλα τὰ ἔργα καὶ τὰ λόγια του, σ’ ὅλη τὴν ὕπαρξή του νὰ κυριαρχεῖ καὶ νὰ ἐνεργεῖ τὸ πανάγιο θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὅπως αὐτὸ ἀποκαλύφθηκε καὶ ἐξηγήθηκε στοὺς ἀνθρώπους μὲ τὶς εὐαγγελικὲς ἐντολές.

Ἂν στὴ διάρκεια τῆς ἡμέρας ὑπάρχουν ἐλεύθερες στιγμές, χρησιμοποίησέ τες γιὰ νὰ διαβάσεις μὲ προσοχὴ μερικὲς ἐπιλεγμένες προσευχὲς ἤ περικοπὲς τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἐνισχύοντας ἔτσι τὶς ψυχικές σου δυνάμεις, ποὺ ἔχουν ἐξασθενήσει ἀπὸ τὶς διάφορες δραστηριότητες μέσα στὸν πρόσκαιρο κόσμο. Ἂν τέτοιες χρυσὲς στιγμὲς δὲν ὑπάρχουν, νὰ λυπᾶσαι γι’ αὐτό, ὅπως ἂν εἶχες χάσει θησαυρό. Ὅ,τι χάθηκε σήμερα δὲν πρέπει νὰ χαθεῖ καὶ αὔριο, γιατί ἡ καρδιὰ μας εὔκολα παραδίνεται στὴ ραθυμία καὶ τὴ λήθη. Ἀπ’ αὐτές, πάλι, γεννιέται ἡ σκοτεινὴ ἄγνοια, ποὺ καταστρέφει τὸ ἔργο τοῦ Θεοῦ, τὸ ἔργο τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου (6).

Ἂν συμβεῖ νὰ πεῖς ἤ νὰ κάνεις κάτι ποὺ ἔρχεται σὲ ἀντίθεση μὲ τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, τότε χωρὶς καθυστέρηση διόρθωσε τὸ σφάλμα σου μὲ τὴν εἰλικρινῆ μετάνοια. Μὲ τὴ μετάνοια νὰ ἐπιστρέφεις πάντα στὸν δρόμο τοῦ Θεοῦ, ὅταν ξεφεύγεις ἀπ’ αὐτόν, καταφρονώντας τὸ θεῖο θέλημα. Μὴ μένεις γιὰ πολὺ ἔξω ἀπὸ τὸν δρόμο τοῦ Θεοῦ! Στὶς ἁμαρτωλὲς σκέψεις καὶ φαντασιώσεις καὶ στὰ ἐμπαθῆ αἰσθήματα νὰ ἀντιπαραθέτεις μὲ πίστη καὶ ταπείνωση τὶς εὐαγγελικὲς ἐντολές, λέγοντας μαζὶ μὲ τὸν ἅγιο πατριάρχη Ἰωσήφ: «Πῶς μπορῶ νὰ κάνω αὐτὸ τὸ κακὸ καὶ ν’ ἁμαρτήσω μπροστὰ στὸν Θεό;» (7).

Ὅποιος προσέχει τὸν ἑαυτὸ του πρέπει ν’ ἀπαρνηθεῖ γενικὰ κάθε φαντασίωση, ὅσο ἑλκυστικὴ καὶ εὔσχημη κι ἂν φαίνεται αὐτή. Κάθε φαντασίωση εἶναι περιπλάνηση τοῦ νοῦ ὄχι στὴν περιοχὴ τῆς ἀλήθειας ἀλλὰ στὴ χώρα τῶν φαντασμάτων, ποὺ δὲν ὑπάρχουν οὔτε πρόκειται νὰ ὑπάρξουν καὶ ποὺ πλανοῦν τὸν νοῦ, ἐμπαίζοντάς τον. Συνέπειες τῶν φαντασιώσεων εἶναι ἡ ἀπώλεια τῆς προσοχῆς, ὁ σκορπισμὸς τοῦ νοῦ καὶ ἡ σκληρότητα τῆς καρδιᾶς τὴν ὥρα τῆς προσευχῆς. Ἔτσι ἀρχίζει ἡ διαταραχὴ τῆς ψυχῆς.

Τὸ βράδυ, ὅταν πηγαίνεις γιὰ ὕπνο - πού, μετὰ τὴν ἐγρήγορση τῆς ἡμέρας καὶ σὲ σύγκριση μ’ αὐτήν, προεικονίζει τὸν θάνατο -, νὰ ἐξετάζεις τὶς πράξεις ποὺ ἔκανες ὅσο ἤσουνα ξύπνιος. Ἕνας τέτοιος αὐτοέλεγχος δὲν εἶναι δύσκολος γιὰ τὸν ἄνθρωπο ποὺ ζεῖ προσεκτικά. Γιατί ἡ προσοχὴ ἐξαφανίζει τὴ λήθη, ποὺ εἶναι φαινόμενο τόσο συνηθισμένο σ’ ὅποιον ἔχει περισπασμούς. Ἔτσι, λοιπόν, ἀφοῦ θυμηθεῖς ὅλες τὶς ἁμαρτίες ποὺ ἔκανες στὴ διάρκεια τῆς ἡμέρας, εἴτε μὲ πράξεις εἴτε μὲ λόγια εἴτε μὲ σκέψεις, ἐγκάρδια πρόσφερε γι’ αὐτὲς τὴ μετάνοιά σου στὸν Θεό, ἔχοντας τὴ διάθεση τῆς διορθώσεως. Μετὰ διάβασε τὸν κανόνα τῆς προσευχῆς σου. Τέλος, κλεῖσε τὴν ἡμέρα σου ὅπως τὴν ἄρχισες, δηλαδὴ μὲ θεϊκοὺς λογισμούς.

Τὴν ὥρα ποὺ κοιμᾶται ὁ ἄνθρωπος, ποῦ πᾶνε ὅλες οἱ σκέψεις καὶ τὰ αἰσθήματά του; Τί μυστικὴ κατάσταση εἶναι αὐτὴ τοῦ ὕπνου, κατὰ τὴν ὁποία τόσο ἡ ψυχὴ ὅσο καὶ τὸ σῶμα ζοῦν καὶ συνάμα δὲν ζοῦν, ἀποξενωμένα καθὼς εἶναι ἀπὸ τὴν αἴσθηση τῆς ζωῆς, σὰν νεκρά; Ἀκατανόητος εἶναι ὁ ὕπνος, ὅπως καὶ ὁ θάνατος. Ὅπως στὴν αἰώνια ἀνάπαυση, ἔτσι καὶ στὴν πρόσκαιρη τοῦ ὕπνου ἡ ψυχὴ ξεχνάει ἀκόμα καὶ τὶς πιὸ μεγάλες πίκρες, ἀκόμα καὶ τὶς πιὸ φοβερὲς ἐπίγειες συμφορές.

Καὶ τὸ σῶμα;!… Ἀφοῦ σηκώνεται ἀπὸ τὸν ὕπνο, ὁπωσδήποτε θὰ ἀναστηθεῖ καὶ ἀπὸ τοὺς νεκρούς.

Ὁ μεγάλος ἀββὰς Ἀγάθων εἶπε: «Εἶναι ἀδύνατο νὰ προκόψουμε στὴν ἀρετή, ἂν δὲν προσέχουμε ἄγρυπνα τὸν ἑαυτὸ μας» (8). Ἀμήν.

Ἅγιος Ἰγνάτιος Brianchaninov

1. Συντάχθηκε γιὰ ἕναν εὐσεβῆ λαϊκὸ ποὺ ἤθελε νὰ ζεῖ προσεκτικὰ μέσα στὸν κόσμο.

2. Βλ Ὁσίου Φιλόθεού του Σιναΐτου, Νηπτικὰ κεφάλαια Μ’, γ’. ιε’.

3. Πρβλ. Ἀββᾶ Ἰσαὰκ τοῦ Σύρου, Λόγοι Ἀσκητικοί, ΚΓ’, 16-17.

4. Πρβλ. Ἐφ. 4:13.

5. Α’ Τιμ. 2:8.

6. Πρβλ. Ὁσίου Μάρκου τοῦ Ἀσκητοῦ. Ἐπιστολὴ πρὸς Νικόλαον μονάζοντα Ὁσίου Πέτρου τοῦ Δαμασκηνοῦ, Βιβλίον Α’, Περὶ ἐμπράκτου γνώσεως.

7. Γεν. 39:9

8. Πρβλ Τὸ Γεροντικόν, Ἀββᾶς Ἀγάθων, ἀπόφθεγμα η’.

Βίος καὶ Πολιτεία τοῦ Ὁσίου Ἰωσὴφ τοῦ Ὑμνογράφου

 

Βίος καὶ Πολιτεία τοῦ Ὁσίου Ἰωσὴφ τοῦ Ὑμνογράφου (815-886)

ΣΥΝΑΞΑΡΙΟΝ

(Ἐκ τοῦ Μηναίου)

Τῇ Γ´ τοῦ μηνὸς Ἀπριλίου, μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Ἰωσὴφ τοῦ Ὑμνογράφου.

Στίχ. Ζῶντος Θεοῦ σὺ θεῖος ὑμνητής, Πάτερ.

Ἐγὼ δέ σου θανόντος ὑμνητὴς νέος.

Οὗτος τῆς Σικελῶν ἐπαρχίας ὑπῆρχε, γεννητόρων Πλωτίνου καὶ Ἀγάθης, ἐπιεικὴς καὶ εὐσεβὴς τὸν τρόπον, καὶ τῇ μελέτῃ τῶν θείων Γραφῶν ἀεὶ σχολάζων. Ἁλωθείσης δὲ τῆς πατρίδος αὐτοῦ ὑπὸ τῶν Ἀγαρηνῶν, οὗτος σὺν τῇ μητρὶ καὶ ἀδελφοῖς πρὸς τὴν τοῦ Πέλοπος ἀνήχθη· κἀκεῖθεν πρὸς τὴν Θεσσαλονίκην, ἔνθα τὸν μοναστὴν ὑπέρχεται βίον, καὶ πρὸς τοὺς πνευματικοὺς ἀγῶνας ἀποδύεται· κλίνη γὰρ ἦν αὐτῷ ἔδαφος κῳδίῳ καλυπτόμενον· χιτὼν ἀφελής· τροφή, ἄρτος βραχύς· ποτόν, ὕδωρ· στάσις παννύχιος· γονάτων κατάκλισις· συνεχεῖς ὕμνοι ἐπὶ στόματος· ἐργόχειρον, καλλιγραφία· ἡ ἐκ ταύτης σχολή, ἀνάγνωσις τῶν θείων Γραφῶν. Ἐκ τούτων γέγονε πρᾶος, σεμνός, μέτριος, ἁπλοῦς, ἀκέραιος, καὶ τὰ τούτοις ἑπόμενα. Τούτοις πλουτῶν, χειροτονεῖται πρεσβύτερος.

Χρόνος οὐχὶ συχνός, καὶ μετὰ Γρηγορίου, ᾧ τοῦ Δεκαπολίτου προσηγορία, ἀνδρὸς ἐλλογίμου, τῇ Κωνσταντίνου πόλει ἐπιδημεῖ· μεθ᾿ οὗ τῷ ναῷ τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Ἀντίπα ἐγκλείεται, σκληραγωγίαις καὶ ἀσκητικοῖς πόνοις ἐπαγαλλόμενος.

Ἐπεὶ δὲ ἡ χριστομάχος αἵρεσις ἀνεφύη τῶν Εἰκονομάχων, καὶ ὁ μακάριος εἰς Ῥώμην ἀπέπλεεν, εἰς τοῦτό τινων αὐτὸν ἀξιωσάντων, νῆες ἐπιστᾶσαι βαρβαρικαί, δεσμώτην εἰς Κρήτην ἀπήγαγον καὶ τῇ εἱρκτῇ ἐναπέθεντο. Πάντας δὲ ἐδίδασκε τὴν τῆς σωτηρίας ὁδόν, καὶ πολλοὺς ἐκ τῶν τοῦ διαβόλου χειρῶν ἐλυτρώσατο. Ἔνθα ἱεροπρεπής τις ἀνὴρ αὐτῷ ἐπιστάς, Ἐκ Μύρων τῆς Λυκίας ἐνταῦθα πάρειμι, ἔφη· ἀλλὰ δέξαι ταύτην τὴν κεφαλίδα. Ὁ δέ, λαβών, ὁμοῦ τε ἀνεγίνωσκε καὶ ἔψαλλε· Τάχυνον ὁ Οἰκτίρμων, καὶ σπεῦσον ὡς ἐλεήμων εἰς τὴν βοήθειαν ἡμῶν· ὅτι δύνασαι βουλόμενος· καὶ τὸ ἆδόμενον ἔργον πρωίας ἐγένετο· τότε γὰρ τοῦ τῆς αἱρέσεως προμάχου ἐκποδὼν γενομένου, ἡ τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησία τῶν σεπτῶν εἰκονισμάτων ἀπείληφε τὴν εὐπρέπειαν· καὶ ὁ τίμιος Ἰωσήφ, ἐλευθερωθεὶς τῆς Κρήτης, πρὸς τὴν Κωνσταντινούπολιν διεσῴζετο.

Ἐπεὶ δὲ λείψανον ἱερώτατον τοῦ μεγάλου Ἀποστόλου Βαρθολομαίου παρά τινος λαβὼν εἶχε, καὶ ναὸν ἐπ᾿ ὀνόματι τούτου, συνάμα τῷ κλεινῷ Γρηγορίῳ, ἐδείματο, καὶ ἐν φροντίδι πλείονι καθειστήκει καὶ μελῳδήμασι τὰς αὐτοῦ πανηγύρεις κατακοσμῆσαι, σὺν δάκρυσί τε καὶ στεναγμοῖς ἠξίου τοῦ ποθουμένου τυχεῖν· τοιγαροῦν καὶ ἐπέτυχεν. Ὁρᾷ γὰρ ἄνδρα τινὰ φοβερόν, ἐν Ἀποστολικῷ τῷ σχήματι, ἀπὸ τῆς ἱερᾶς τραπέζης Εὐαγγέλιον ἀράμενον, καὶ τοῖς αὐτοῦ στέρνοις ἐπιθέντα καὶ εὐλογίας αὐτὸν ἀξιώσαντα. Τοῦτο δὲ ἦν ἀπαρχὴ τοῦ θείου χαρίσματος· οὕτω γὰρ ἀπόνως μετ᾿ εὐκολίας τὰς ἱερὰς μελῳδίας τοῖς αἰτουμένοις παρεῖχεν, ὡς εἶναι νομίζειν τινὰς μὴ ἐξ ἑαυτοῦ ταύτας γεννᾶν, ἀλλ᾿ ἐκμανθάνειν ἀλλαχοῦ πρότερον καὶ ἀποστοματίζειν, καὶ οὕτω τοῖς αἰτουμένοις παρέχειν· τὸ δὲ μὴ τοιαύτην ἔχειν τὴν ὑπόθεσιν, ἀλλ᾿ ἐκ θείου χαρίσματος, καθὰ προέφημεν, ταῦτα προφέρειν πεπίστευται.

Ἐντεῦθεν τοῖς ἁπάντων στόμασιν ᾄδεται, καὶ πᾶσι ποθεινὸς καὶ ἐπέραστος, οὐ μόνον ἰδιώταις καὶ ἄρχουσιν, ἀλλὰ καὶ αὐτοῖς τοῖς βασιλεῦσι γίνεται. Καὶ ὑπερορίᾳ μὲν παρὰ τὸ δέον καταδικάζεται· ἀλλ᾿ εὐθὺς ἀνακληθείς, τῶν ἱερῶν σκευῶν τῆς τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίας τὴν φυλακὴν πιστεύεται, Ἰγνατίου Πατριαρχοῦντος τοῦ θείου· οὗ μετὰ τὴν ἐκδημίαν, παρὰ Φωτίου στέργεται καὶ ἐκθειάζεται· (οὗτος γὰρ μετὰ τοῦτον Πατριάρχης ἀναδείκνυται) καὶ ὑπὲρ τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως ἀγωνιζόμενος, ἐξωρίσθη εἰς Χερσῶνα. Μετὰ δὲ τὴν τελευτὴν τοῦ τυράννου, ἀναῤῥυσθεὶς ἐκ Χερσῶνος παρὰ τῆς βασιλίδος Θεοδώρας, τῆς ποιησάσης τὴν Ὀρθοδοξίαν, καὶ πολλοὺς τῶν Ἁγίων αὖθις ὑμνολογήσας, ἐκοιμήθη, καὶ κατετέθη τὸ τίμιον αὐτοῦ Λείψανον ἐν τῇ Μονῇ, ἐν ᾗ κατάκειται.

Ἄνθρωπος δέ τις, ἔχων δοῦλον χρήσιμον, ἐπείπερ ὁ δοῦλος ἔφυγεν, ἀπελθὼν ὁ κύριος αὐτοῦ εἰς τὸν Ἅγιον Θεόδωρον τὸν Φανερωτήν, παρεκάλει αὐτὸν φανερῶσαι τὸν δοῦλον αὐτοῦ. Προσμείνας οὖν ἐν τῷ Ναῷ ἐπὶ τρισὶ νυχθημέροις, καὶ μηδὲν μαθών, λυπηθείς, ἐβούλετο ἀναχωρῆσαι. Ὄρθρου δὲ ὄντος, καὶ ψυχωφελοῦς ἀναγινωσκομένου λόγου, μικρὸν ἀφύπνωσε, καὶ ὁρᾷ τὸν Μάρτυρα λέγοντα αὐτῷ· Ἵνα τί λελύπησαι; Ἰωσὴφ ὁ ποιητής, κοιμηθεὶς ταύτῃ τῇ νυκτί, ἐπεσκέφθη παρ᾿ ἡμῶν πάντων, οὓς κανόσιν ἐτίμησεν ἡ ἁγία αὐτοῦ ψυχή· καὶ νῦν παραγέγονα τοῦ λοιποῦ δηλῶσαί σοι· Ἄπελθε κατὰ τὸν δεῖνα τόπον καὶ εὑρήσεις, ὃν ἐπιζητεῖς οἰκέτην σου.

ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ ΗΧΟΣ Β΄ ΤΗ ΤΡΙΤΗ ΕΣΠΕΡΑΣ.

ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ

  ΗΧΟΣ Β΄

ΤΗ ΤΡΙΤΗ ΕΣΠΕΡΑΣ.

ΚΑΝΩΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ.

ΠΟΙΗΜΑ ΘΕΚΛΗΣ ΜΟΝΑΧΗΣ.

Ὡς ὁρᾶται ἐν τῇ ὀγδόη καί ἐνάτη ᾠδή.

ᾨδή α΄. ἦχος β΄. Τῷ Τήν ἄβατον.
Ἐγκωμίων σοι, ἀειθαλές διάδημα, νῦν ἐξυφαίνει Πάναγνε, ἡ ᾿Εκκλησία Πνεύματι, καί προσάγει εὐλαβῶς, σύν τῷ Ἀρχαγγέλῳ σοι, νυμφαγωγῷ Γαβριήλ, τό χαῖρε ᾄδουσα, καί σέ σεπτῶς γεραίρουσα.

Γεωργήσασα, τήν ζωηφόρον ἄμπελον, Μῆτερ Θεοῦ Πανύμνητε Χριστόν τόν Κύριον, γῆ ἁγία τοῦ Πατρός, ὤφθης ὑπέρ ἔννοιαν· Θεοχαρίτωτε, καί πόμα θείας ζωῆς, κόσμον Ἁγνῇ ἐπότισας.

Κυματούμενον δεινῶς τοῖς παραπτώμασι, πάντα τόν κόσμον ἄχραντε, καί κινδυνεύοντα, σύ κυήσασα, Χριστόν, τόν κυβερνήτην καί σωτῆρα Κύριον, λιμήν ὡς εὔδιος, ζάλης πικρᾶς διέσωσας.

Καταφύγιον, καί Σωτηρίου πόλιν σε, πάντες πιστοί γινώσκοντες, Μαρίᾳ Μῆτερ Χριστοῦ, σοῦ δεόμεθα θερμῶς, δέξαι δεήσεις, τῶν σῶν πιστῶν οἰκετῶν, καί λῦσον ἅπαντας, πταισμάτων κατακρίσεως.

ᾨδὴ γ’. Στερέωσον ἡμᾶς ἐν σοί.
Ἀρχή ἀποστροφῆς Θεοῦ ἐγένετο, τῆς Εὔας ἡ πλάνη ἀπό ἀνθρώπων· ἡ ἀγίᾳ Θεοτόκος δέ, πάλιν τόν Θεόν πρός ἡμᾶς ἐπεσπάσατο.

Ζωῆς σε θησαυρόν γεννᾷ Πανύμνητε, τῷ κόσμῳ καί χαίρει τῇ εὐπαιδείᾳ, ὁ πατήρ σου ἐν σοί Πάναγνε, ἐξ αὐτοῦ προελθούσῃ χαρᾷ ἅπασιν.

Ἐξ Ἄννης ἡ χαρά τοῦ γένους ἤνθησας, καί τίκτεις Παρθένε τόν βασιλέα, καί συγχαίρουσι τῷ τόκῳ σου, αἱ γυναῖκες ἀρᾷς τῆς πρίν λυόμεναι.

Ἡ βάτος ἐν Σινᾶ προδιετύπου σου, Παρθένε παράδοξον τό τοῦ τόκου· σύ γάρ πῦρ το τῆς Θεότητος, δεξαμένη τήν μήτραν σου οὑκ ἔφλεξας.

ᾨδὴ δ΄. Εἰσακήκοα Κύριε τήν ἀκοήν.
Ἰακώβ σε ὡς κλίμακα θεοπρεπῶς προέβλεπε Παρθένε· ἧς ἐπί τό ἄκρον, Θεός ἐπεστήρικτο.

Τῶν Ἀγγέλων ἡ κάθοδος, τήν πρός ἡμᾶς τοῦ λόγου παρουσίαν, διά σοῦ Πανύμνητε προυπέφαινεν.

Ἡ γαστήρ σου ἡ ἄχραντος, καί οἱ μαστοί μακάριοι Παρθένε· δί αὐτῶν γάρ ζωήν πάντες εὑράμεθα.

Μυστικῶς ἀνυμνοῦμεν σε, Μῆτερ Θεοῦ φωναῖς ὀρθοδοξίας· ἥν τῇ Ἐκκλησίᾳ συντήρει πρεσβείαις σου.

ᾨδὴ ἕ’. Φώτισον τούς ὀφθαλμούς μου.
Νόμου σε τιμιωτέραν, τῆς κιβωτοῦ ἀνυμνοῦμεν· τόν γάρ πάντων Κτίστην καί Θεόν, οὐ πλάκας ἐβάστασας, Πανύμνητε Θεοτόκε Μαρίᾳ.

Θρόνον σε Θεοῦ τοῦ λόγου, κηρύττομεν Θεοτόκε, ἐν ὦ ὡς βροτός ὁ Θεός, καθήμενος ὦπται μοι. δεικνύων σε Χερουβείμ, ὑπερτέραν.

Ἔλυσας πικρᾶς δουλείας, τό γένος ἅπαν Παρθένε, καί ἐλευθερίᾳ Χριστοῦ, τήν φύσιν τοῦ θήλεος ἐτήμησας, ἐν τῷ θείῳ σου τόκῳ.

Ἔτεκεν υἱόν Παρθένος, καί εὐτολμοῦσι γυναῖκες, κατά τοῦ ἐχθροῦ ἐμφανῶς· καί ταύτῃ ἀκολουθοῦσι νεάνιδες, παρθενίαν ἀσκοῦσαι.

ᾨδὴ ς΄. Ἐκ ἀβύσσῳ πταισμάτων.
Ἡ τοῦ κόσμου χαρά ἀειπάρθενε, χαῖρε σοι κραυγάζοντας σύν τῷ Ἀγγέλῳ πιστῶς, τῆς σῆς χαρᾶς ἀξίωσον, καί τήν λύπην ἑμῶν διασκέδασον.

Οὐρανός οὐρανῶν ὑψηλότερος, ὤφθης Θεονύμφευτε τῇ θείᾳ δόξῃ σου, ἐν σοί γάρ ὁ Θεός ἡμῶν, ὁλικῶς ἐποχούμενος ὤφθη μοι.

Τῆς χαρᾶς τῆς ἀλήκτου χωρίον σε, Μῆτερ ἀειπάρθενε σαφῶς γινώσκοντες, τό χαῖρε σοι κραυγάζομεν· σοί γάρ πρέπει τό χαίρειν μόνη Πάναγνε.

Νῦν ἡ φύσις τοῦ θήλεος γέγηθε· νῦν ἡ λύπη πέπαυται χαρά δέ ἤνθησεν, ὅτι Μαρίᾳ ἔτεκε, τήν χαράν τόν Σωτῆρα καί Κύριον.

Κάθισμα. 

Εὐσπλαγχνίας ὑπάρχουσα.
Ῥαθυμίαν ψυχῆς μου τήν χαλεπήν, καί καρδίας μου πώρωσιν Μῆτερ Θεοῦ, ἐπινεύσασα, ἴασαι ταῖς πρεσβείαις σου, καί σῳζομένων μερίδος καταξίωσον, λυτρουμένῃ παντοίας με κολάσεως, ἡ μόνη ἐλπίς μου καί παράκλησις.

ᾨδὴ ζ’. Εἰκόνος χρυσῆς.
Ὁ πόκος ποτέ, Γεδεών τήν ἐπί σοί τοῦ Θεοῦ λόγου, προεζωγράφει θείαν κάθοδον· ὥσπερ γάρ δρόσον τήν σύλληψιν, ἄφθορε Παρθένε, ἐδέξω· διό πάντες σοι κράζωμεν· εὐλογημένος ὁ καρπός, τῆς σῆς κοιλίας ἁγνή.

Καινά καί φρικτά, καί πιστά καί ἀληθῇ τά σά μυστήρια. Μαρίᾳ μῆτερ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, ὅτι ἐν σοί κατηλλάγημεν, πάντες τῷ Θεῷ καί Δεσπότῃ, καί Ἀγγέλοις συμψάλλομεν· εὐλογημένος ὁ καρπός, τῆς σῆς κοιλίας Ἁγνῇ.

Ὁ πρίν Γεδεών, προμηνύων σοῦ σαφῶς τόν θεῖον τόκον, λεκάνην φέρει πλήρη, ὕδατος, τήν τοῦ ἐρίου ἐκπίεσιν· ὅλη γάρ ἐν σοί ἡ Θεότης, κατεσκήνωσεν ἄχραντε· εὐλογημένος ὁ καρπός τῆς σῆς κοιλίας ἁγνή.

Τεκοῦσα Θεόν, τόν Σωτῆρα τοῦ παντός γέγονας Κόρη, τῶν πεπτωκότων ἐπανόρθωσις, ἁμαρτωλῶν ἀνακαίνισις· τῶν ἀπηλπισμένων ἐλπίς τε, καί ψαλλόντων βοήθεια· εὐλογημένος ὁ καρπός τῆς σῆς κοιλίας ἁγνή.

ᾨδὴ η΄. Τόν ἐν καμίνῳ τοῦ πυρός.
Νέος Παράδεισος ἡμῖν, ἀνεδείχθης Παναγίᾳ Θεοτόκε, οὐ θανάτου τό ξύλον, ἀλλά ζωῆς τό φυτόν, ἀσπόρως βλαστήσασα Κύριον· οὗ τῆς ἀθανάτου, ζωῆς τρυφῶμεν πάντες.

Οὐδείς ἀπώλετο Ἁγνῇ, τάς τῆς πίστεως ἐλπίδας κεκτημένος, ἐπί σοί Ὀρθοδόξων, Μαρίᾳ μῆτερ Θεοῦ· μόνοι δέ οἱ φθόνῳ ἀρνούμενοι, σοῦ μή προσκυνεῖν τῆς μορφῆς τόν χαρακτῆρα.

Θέλγεται πᾶσα ἡ Χριστοῦ, Ἐκκλησίᾳ Θεοτόκε τῷ σῷ τόκῳ, ὅτι σῴζονται πάντες ἁμαρτωλοί καί πτωχοί, οἱ πόθῳ ἐν σοί καταφεύγοντες· ἦλθε γάρ Θεός, διά σοῦ ἀνθρώπους σῶσαι.

Ἐλευθεροῦται διά σοῦ ἡ προμήτωρ Θεοτόκε καταδίκης· καί ἰδού νῦν γυναῖκες, ὑπεραθλοῦσι Χριστοῦ, καί χαίρει ἡ φύσις τοῦ θήλεος· ὡς βεβαιοῖ ἔργῳ, ἡ πρωτομάρτυς Θέκλα.

Ὁ Εἱρμός.
Τόν ἐν καμίνῳ τοῦ πυρός τῶν Ἑβραίων τοῖς παισί συγκαταβάντα, καί τήν φλόγα εἰς δρόσον μεταβαλόντα Θεόν, ὑμνεῖτε τά ἔργα ὡς Κύριον, καί ὑπερυψοῦται εἰς πάντας τούς αἰῶνας.

ᾨδὴ θ’. Ἤ τόν πρό ἡλίου φωστῆρα.
Κλῖνον μοι τό οὖς σοῦ Παρθένε ἀνυμνούσῃ ὑπερύμνητε, δί’ ἐγκωμίων λόγων τόν τόκον σου, καί ὡς δῶρα χηριακά, τούς ὕμνους τῶν χειλέων μου, προσδεξαμένῃ αἴτησαι, ἅμαρτιῶν μοι τήν συγχώρησιν.

Λάμπει σου τό θεῖον κάλλος· ἀστράπτει τῆς ἁγνείας. ἡ λαμπρότης· καί ὑπερστίλβει, τούτων σου ἡ γέννησις. Θεός γάρ ὁ καί ποιητής, ἡλίου καί τῆς κτίσεως, οὗτος ἐκ σοῦ, γεγέννηται, διό σε πάντες μεγαλύνομεν.

Ἡμεῖς ὡς ἄνθος ἁγνείας, καί ῥάβδον Παρθενίας σε, καί Μητέρα· Θεοῦ, ἐν ὕμνοις ἐκθειάζουσαι, Θεοτόκε μετά φωνῇς, αἰνέσεως δεόμεθα, ἐν παρθενίᾳ, στηρίξων καί ἐν ἁγνείᾳ, ἡμᾶς φύλαξον.

Σῶμα καί ψυχήν σου Παρθένε, διατηρούσης ἀμόλυντον, ὁ βασιλεύς Χριστός ἠράσθη τοῦ κάλλους σου, καί Μαρίᾳ τῆς ἑαυτοῦ, σαρκώσεως ἀνέδειξε, Μαρίᾳ ὑπερένδοξε, οἰκονομῶν τήν σωτηρίαν μου.

Προσόμοιαν. 

Οἰκός τοῦ Εὐφραθά.
Χαῖρε θρόνε Θεοῦ, Παντάνασσα Μαρίᾳ· χριστιανῶν ἡ δόξα· καύχημα τῶν παρθένων· νύμφη ἡλιοστάλακτε.

Χαῖρε ἡ τήν χαράν, πηγάσασα τῷ κόσμῳ Ὑπεραγίᾳ Κόρη, βροτῶν τε καί Ἀγγέλων, το ἔξοχον ἀγλάϊσμα.

Χαῖρε σκεῦος Ἁγνῇ, τοῦ οὐρανίου μύρου, ἄνθος τῆς ἀφθαρσίας· Χαῖρε ῥόδον καί κρῖνον, εὐωδιάζων ἅπαντας.

Παντάναξ Ἰησοῦ, εἰρήνευσον τόν κόσμον, πρεσβείαις τῆς Μητρός σου, Παρθένου Παντανάσσης, καί πάντων τῶν ἁγίων σου.

 

Ο διάβολος προσπαθεί να αχρηστέψη τον αγωνιστή

Ο διάβολος προσπαθεί να αχρηστέψη τον αγωνιστή 

Οσίου Παισίου του Αγιορείτου. 

-Γέροντα, μερικές φορές οι πειρασμοί έρχονται ο ένας πάνω στον άλλον και δέν αντέχω.

-Νά σου πώ μια λύση, για νά τους αποφυγής; Θά την δεχθης; 

- Ναι. 

- Η μόνη λύση γιά νά αποφυγής τους πειρασμούς είναι νά… συμμαχήσης μέ τόν διάβολο!… Τί γελάς; Δέν σου αρέσει αύτη η λύση; Κοίταξε νά σού πώ. Όσο κανείς αγωνίζεται, θά έχη πειρασμούς και δυσκολίες. Και όσο προσπαθεί νά άποφύγη τόν πειρασμό, τόσο κόντρα του πάει ο διάβολος. αλλά μέ τους πειρασμούς -αν τους αξιοποιήσουμε σωστά- δίνεται η ευκαιρία, επειδή μερικές φορές η ζωή μας είναι άντιευαγγελική, νά γίνη «ευαγγελική».

-Γέροντα, σκαλώνω σέ μερικά ασήμαντα πράγματα και δέν έχω μετά διάθεση νά αγωνισθώ γιά κάτι ανώτερο.

-Αυτά είναι σάν τις νάρκες πού βάζει ο εχθρός, γιά νά άχρηστέψη τόν στρατό. Το ταγκαλάκι, όταν δη ότι δέν μπορεί νά κάνη άλλη ζημιά στον αγωνιστή, κοιτάει πώς νά τόν άχρηστέψη μέ ασήμαντα πράγματα. Ύστερα, νά ξέρης οτι υπάρχουν και μικρά ταγκαλάκια, πού κάνουν όμως μεγάλη ζημιά. Μιά φορά ρώτησαν ένα μικρό ταγκαλάκι: «Τάχα τί μπορείς νά κάνης έσύ;». «Έγώ τί μπορώ νά κάνω; Πάω και μπερδεύω τις κλωστές στις μοδίστρες, στους τσαγκάρηδες, απάντησε, και τους κάνω νά θυμώνουν». Τά μεγαλύτερα σκάνδαλα γίνονται από τιποτένια πράγματα, όχι μόνο σ’ εμάς, αλλά μερικές φορές και στά κράτη. Στους πνευματικούς ανθρώπους δέν υπάρχουν σοβαρές αφορμές γιά σκάνδαλα• άπό τά μικρά παίρνει ο διάβολος αφορμή. Τσακίζει τον άνθρωπο ψυχικά μέ κάτι χαζά, παιδικά πράγματα, οπότε κάνει τήν καρδιά του όπως εκείνος θέλει καί μένει μετά κανείς ένα κούτσουρο.

-Γιατί, Γέροντα, ενώ βάζω ενα πρόγραμμα, μιά σειρά στον αγώνα μου, καί ξεκινώ μέ διάθεση νά αγωνισθώ, σύντομα ξεχνιέμαι;

-Δέν ξέρεις; Το ταγκαλάκι, όταν πάρη είδηση ότι κάνουμε δουλειά πνευματική, τότε γυρίζει το κουμπί αλλού. Ένώ βάζουμε ένα πρόγραμμα, μιά άλφα σειρά, βρισκόμαστε σέ άλλη καί, άν δέν προσέξουμε, τό αντιλαμβανόμαστε μετά άπό μέρες. Γι’ αυτό ο αγωνιστής πρέπει νά πηγαίνη όλο κόντρα στον διάβολο -φυσικά μέ διάκριση- καί νά τον παρακολουθή κάποιος έμπειρος Πνευματικός.

-Έναν άνθρωπο πού δέν κάνει λεπτή εργασία στον εαυτό του, ο σατανάς τον πολεμάει;

-Ο σατανάς δέν πάει σέ έναν άχρηστο άνθρωπο, αλλά πάει σέ έναν αγωνιστή, γιά νά τον πειράξη καί νά τον άχρηστέψη. Δέν χάνει τόν καιρό του νά κάνη λεπτή εργασία σέ κάποιον πού δέν κάνει λεπτή εργασία. Στέλνει σ’ αυτόν πού ράβει μέ σακκορράφα, διάβολο μέ σακκορράφα. Σ’ αυτόν πού κάνει λεπτό εργόχειρο, στέλνει διάβολο πού κάνει λεπτό εργόχειρο. Σ’ αυτόν πού κάνει πολύ ψιλό κέντημα, στέλνει διάβολο γιά πολύ ψιλή εργασία. Σ’ αυτούς πού κάνουν χονδρή δουλειά στον εαυτό τους, στέλνει χονδρό διάβολο. Στους αρχαρίους στέλνει, αρχάριο διάβολο. 

Οί άνθρωποι πού έχουν λεπτή ψυχή, πολύ φιλότιμο καί είναι ευαίσθητοι, χρειάζεται νά προσέξουν, γιατί βάζει καί ο διάβολος τήν ουρά του καί τους κάνει πιό ευαίσθητους, καί μπορεί νά φθάσουν στην μελαγχολία η ακόμη -Θεός φυλάξοι- καί στην αυτοκτονία. ο διάβολος, ένώ εμάς τους ανθρώπους μας βάζει νά πηγαίνουμε κόντρα στον πλησίον μας καί νά μαλώνουμε, ο ιδιος ποτέ δέν πάει κόντρα. Τόν αμελή τόν κάνει πιό αμελή• τόν αναπαύει μέ τόν λογισμό: «Τό κεφάλι σου πονάει, είσαι αδιάθετος• δέν πειράζει καί άν δέν σηκωθής γιά προσευχή». Τόν ευλαβή τόν κάνει πιό ευλαβή, γιά νά τόν ρίξη στην υπερηφάνεια, η τόν σπρώχνει νά άγωνισθή περισσότερο άπό τις δυνάμεις του, ώστε νά άποκάμη καί νά άφήση μετά όλα τά πνευματικά του όπλα καί νά παραδοθή ο πρώην πολύ αγωνιστής. Τόν σκληρόκαρδο τόν κάνει πιό σκληρόκαρδο, τόν ευαίσθητο υπερευαίσθητο 

Καί βλέπεις πόσοι άνθρωποι, άλλοι γιατί έχουν κάποια ευαισθησία καί άλλοι γιατί έχουν κλονισθή τά νεύρα τους, ταλαιπωρούνται μέ αυπνίες καί παίρνουν χάπια η βασανίζονται καί χαραμίζονται στά νοσοκομεία. Σπάνια νά δής σήμερα άνθρωπο ισορροπημένο. Έγιναν μπαταρίες οί άνθρωποι. Οί περισσότεροι είναι σάν νά έχουν ηλεκτρισμό. Όσοι μάλιστα δέν εξομολογούνται, δέχονται επιδράσεις δαιμονικές• έχουν έναν δαιμονικό μαγνητισμό, γιατί ο διάβολος έχει εξουσία επάνω τους. Λίγοι άνθρωποι, εϊτε αγόρια εϊτε κοπέλες εϊτε ηλικιωμένοι είναι, έχουν ένα βλέμμα γαλήνιο. Δαιμονισμός! Ξέρεις τί θά πή δαιμονισμός; Νά μήν μπορής νά συνεννοηθής μέ τόν κόσμο. 

Λόγοι του Γέροντος Παισίου Β’. 

Πνευματική αφύπνιση. 

 Ιερόν Ησυχαστήριον Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος. Σουρωτή Θεσσαλονίκης. 1999.

ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ ΗΧΟΣ Β΄ ΔΕΥΤΕΡΑ ΕΣΠΕΡΑΣ.

ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ

  ΗΧΟΣ Β΄

  

ΔΕΥΤΕΡΑ ΕΣΠΕΡΑΣ.

ΚΑΝΩΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ.

ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ ΚΡΗΤΗΣ.

Οὗ ἡ ἀκροστιχίς.
Θρηνῶδες ὥσμα δεύτερον τῇ Παρθένῳ· Φωτίου.

ᾨδὴ α΄. ἦχος β΄. Δεῦτε λαοί.
Θρήνου καιρός, πάρεστιν ὦ παναθλίᾳ ψυχή, τό τῆς παρούσης στάδιον ζωῆς ὅ τρέχο· μέν καί καθεύδομεν οἴμοι! λοιπόν διεγερθῶμεν νῦν καί θρηνήσωμεν.

Ῥοῦς ποταμοῦ, σκιά, καπνός καί ἐνύπνιον, καί ἄνθος χόρτου πέφυκε τό μαραινόμενον, ἤ παροῦσα. Τερπνότης· λοιπόν τῇ Θεοτόκῳ ψυχῇ προσπέσωμεν.

Ἡ τήν ζωήν, μόνη τεκοῦσα Θεόνυμφε, νεκρόν με χρηματίσαντα, καί κατακείμενον, ἁμαρτίας τῷ βέλει, ἀνάστησον φαρμάκῳ τῷ τού ἐλέους σου.

Νοῦν καί ψυχήν, καί τάς αἰσθήσεις ἐμόλυνα, ἐπιτελῶν τά ἄτοπα Θεοχαρίτωτε· ἀλλά σοῦ τῷ πελάγει, προσπίπτω τοῦ ἐλέους καί μή ἀπώσῃ με.

ᾨδὴ γ’. Στερέωσον ἡμᾶς.
Ὡς ἄλλον με λῃσταί τοῦ βίου στάδιον, ὁδίτην ὁδεύοντα συλλαβόντες, τήν ψυχήν κατετραυμάτισαν· ἀλλά σύ Θεομῆτορ ἀνακάλεσαι.

Δουλώσας τῆς ψυχῆς τό αὐτεξούσιον, ἐτρώθην τοῖς πάθεσι μή ζηλώσας, Ἰωσήφ ἀλλ᾽ ἐλευθέρωσον, Θεομῆτορ τῆς τούτων δεσποτείας με.

Ἐν σοί τῶν ἡδονῶν θαρρῶν Δέσποινα, τό μέγα, καί ἄρρηκτον χαλκοῦν τεῖχος, ὑπερβαίην καί ῥυσθείην τε, ἀπό πειρατηρίου δεινοῦ δαίμονος.

Σταγόνες μοῦ δακρύων ἐξηράνθησαν, Παρθένε τῷ ὕπνῳ βεῤαρημένου· ἀλλ᾽ ἐγρήγορσιν μοί δώρησαι, καί δακρύων πηγήν καί στάσιν πάννυχον.

ᾨδὴ δ΄. Ὑμνῶ σε ἀκοήν γάρ Κύριε.
Ἀπᾴσῃς ἁμαρτίας αἴτιον, φιλαυτίᾳ φιλαργυρίᾳ· ἅς ἐχ ψυχῆς πάναγνε ἐπόθησα, καί πᾶσαν πρᾶξιν αἰσχράν, αὐθαιρέτως ἐξετέλεσα· ἀλλ᾽ οὖν ἐν γήρᾳ, σῶσον μές τόν ἄθλιον.

Στολήν μέ πού σεπτοῦ βαπτίσματος, ἀπεξέδυσεν ὁ βελίαρ, καί τό τραχύ Πάναγνε και δυσαχθές, τῆς ἁμαρτίας αὐτός περιέθετο τριβώνιον· ὅ δυσωπῶ σξ, Κόρῃ με ἀπόδυσον.

Μαρίᾳ Θεοτόκε Δέσποινα, εὐφροσύνῃ μου καί σωτηρίᾳ, ἐν κλίνῃ κειμένου ἀείποτε τῆς ἀμελείας, τῷ θείῳ φωτί σου διασκέδασον, τῆς ταπεινῆς ψυχῆς μου τήν σκοτόμαιναν.

Αἰγύπτου Μωυσῆς ἐξήγαγε, τῆς δουλείας Ἰσραηλίτας· ἐμέ δέ τίς Πάναγνε, ἐξάξει τῆς πικρᾶς δουλείας παθῶν; εἰ μή σύ πρός τόν Δεσπότην μου, καί σόν υἱόν πρεσβεύσῃς ἡ φιλεύσπλαγχννος.

ᾨδὴ ἕ’. Ὁ τοῦ φωτός χορηγός.
Διά νηστείας ποτέ, προκαθαρθείς ὁ Μωυσῆς ἤκουσε, θείας φωνῆς, καί σοῦ Θεομῆτορ κατεῖδε τόν τύπον. Ἐγώ δέ ἀσωτεύων, πῶς ἴδω φῴς τῆς γνώσεως;

Ἐν τῇ ἐρήμῳ Σινᾶ, Μάννα, Θεός τῷ ᾿Ισραήλ ἔβρεξε· σύ δέ ψυχή εἰ βούλει, τοῦ Μάννα τυχεῖν τοῦ νοητοῦ, πρόσελθε τῇ τούτου Μητρί καί ἐκθρέψει σε.

Ὑψηγορίᾳ δεινή, ὥσπερ Δαθάν καί Ἀβειρών κέχρημαι, κατά Θεοῦ οὐ κατά Μώσεως, καί πίπτω ὑπό γῆν· σύ δέ με Θεομῆτορ ἀνάστησον δέομαι.

Τῆς ἀθλίας μου ψυχῆς, πράϊνον κύματα αἰσχρά Δέσποινα, καί τῆς σαρκός παῦσον τάς ὀδύνας, ἡ μόνῃ τεκοῦσα, ἄνευθεν ὠδίνων Θεόν σωματούμενον.

ᾨδή ς΄. Ἄβυσσος ἁμαρτημάτων.
Ἔκχεον τῆς εὐσπλαγχνίας, τῆς σῆς τόν ἔλεον Κόρῃ, ἐπ’ τήν ταπείνωσιν ἡμῶν, καί ἵλεως ἵλεως γενήθητι, τοῖς σοῖς δούλοις Παρθένε.

Ῥέουσιν εὐεργεσίας, τῆς σῆς ἀέναα ῥεῖθρα, καί τάς ξηρανθείσας ἐκ, παθῶν, ψυχάς καταρδεύουσι· μεθ᾿ ὧν ἁγνή ἄρδευσόν με.

Ὅσιον οὐδέν ἐν βίῳ, διεπραξάμην ὁ τάλας, μᾶλλον δέ πληθύν ἁμαρτιῶν· ἀλλ᾽ ἔκτεινον Δέσποινα τήν χεῖρα σου, καί γεέννης με ῥῦσαι.

Νύμφη Θεοῦ Παναγίᾳ, ἡ σκέπη μου καί ἡ δόξα· σύ μοι ἐν ἐξόδου τῷ καιρῷ παράστηθι, σῴζουσα καί ἄγουσα, πρός μονάς αἰωνίους.

Κάθισμα. Τά ἄνω ζητῶν.
Μετάνοιαν δός, γνησίαν μοι Πανάμωμε, τῶν ἐκ βρεφικῆς, πταισμάτων ἡλικίας μου, καί πάντων συγχώρησιν, τελείαν τούτων παράσχου μοι, καί τῆς ἐνθέου πολιτείας Ἁγνῇ, ἐπιλαβέσθαι προθύμως ἀξίωσον.

ᾨδὴ ζ΄. Εἰκόνος χρυσῆς.
Τραχεῖαν ὁδόν, καί στενήν τῆς ἀρετῆς Θεοκυῆτορ, αἱ τῶν ἁγίων ἐκδιδάσκουσι, βίβλοι καί πᾶς λόγος ἔνθεος· ἦν μι διανύειν προθύμως, τῇ δυνάμει σου ἴσχυσον, τάς ἐφ’ ἑκάτερα τροπάς ἀεί ἐκκλίνοντα.

Ἡσύχῳ τῷ νῷ, καί γαλήνῃ λογισμῶν τοῦ Παρακλήτου, ἡ θεία χάρις ἐπισέρχεται, ἐν τῇ καρδίᾳ Θεόνυμφε· ἥν μοι καταπέμψαι δυσώπει, τόν υἱόν σου καί Κύριον, τῷ τῆς καρδίας συντριμμῷ καί ταπεινώσει ψυχῆς.

Πολλῶν πειρασμῶν, φλογοφόρων καί πικρῶν λῦσον τό νέφος, τῶν συνεχόντων καί θλιβόντων με, καί ἀκράτως μαστιζόντων με, μόνη προστασία, τοῦ κόσμου, καί συνέτισον ψάλλοντα· εὐλογητός εἶ ὁ Θεός ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν.

Ἀγρίοις θηρσί, παρεδόϑην τῶν ποθῶν τοῖς ἐπιστάταις, ὡς ἕν ἐρήμῳ οἱ γογγύσαντες, καί ἀφανῶς ἐκκεντοῦσι με, ὥσπερ καί ἐκείνους οἱ ὄφεις· ἄλλα Κόρη Θεόνυμφε, τῇ σῇ πρεσβείᾳ δυσωπῶ, δός μοι τήν ἴασιν.

ᾨδὴ η΄. Τόν ἐν καμίνῳ τοῦ πυρός.
Ῥᾳδιουργίαις ὁ ἐχθρός, ἐνεδρεύων ἀφανῶς ἐξαπατᾷ με, λογισμοῖς ὑποσύρων, εἰς ἡδονῆς τούς κρημνούς· ἀλλά σύ Θεοτόκε φρούρει με, μόνη προστασίᾳ, τῶν καταπονουμένων.

Θέλων ὑπείκω τῷ ἐχθοῷ, προσβολαῖς τῶν λογισμῶν ἐπιθεμένῳ, ἀλλ᾽ ἀνίσχυρον τούτου τήν μηχανήν ἀγαθή, δεῖξον καί μάτην φρυαττόμενον, περιποιουμένῃ, ἐμέ τόν σόν οἰκέτην.

Ἐνώπιον σου ἐκχεῶ, ἐν κλαυθμῷ καί στεναγμῷ τήν δέησιν μου, τῆς ψυχῆς μου τήν θλῖψιν ἀπαγγελῶ σοι Ἁγνῇ· ἰδού γάρ σηπεδόνι θλίψεων, καταδαπανῶμαι, μή βλέπων σε τό φῶς μου.

Νηστείαν ἄσκησον ψυχή, ἀγρυπνίαν καί κλαυθμόν καί ψαλμῳδίαν, καί τήν ἀΰλων στάσιν ἐν ὁλονύκτοις εὐχαῖς· καντεῦθεν Θεός σοι ἱλάσεται, ταῖς τῆς Θεοτόκου, πρεσβείᾳ εὐσπροσδέκτοις.

Ὀ Εἱρμός.
Τόν ἐν καμίνῳ τοῦ πυρός, τῶν Ἑβραίων τοῖς παισί συγκαταβάντα, καί τήν φλόγα εἰς δρόσον μεταβαλόντα Θεόν, ὑμνεῖτε τά ἔργα ὡς Κύριον, καί ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας

ᾨδὴ θ’. Τόν ἐκ Θεοῦ Θεόν λόγον.
Ὡς συμπαθῇς οὖσα Κόρη, συμπαθέστατον λόγον, ἐκύησας ἡμῖν μετά σαρκός· τοῦτον ἀεί ἐκδυσώπησον, τοῦ ῥυσθῆναι κινδύνων, καί θλίψεων καί ἄλλων πειρασμῶν, τούς Ἁγνῇ Θεοτόκον, ἐν πίστει σε δοξάζοντας.

Τοῦ Ἀαρών πρίν ἡ ῥάβδος, καί ἡ στάμνος τοῦ Μάννα, λυχνία καί ἡ χρυσῇ κιβωτός, σε προετύπουν Θεόνυμφε· ὧν ἡυεῖς τάς ἐκβάσεις, ἀρτίως καθορῶντες τηλαυγῶς, Θεοτόκον κυρίως, ἐν πίστει σε δοξάζομεν.

Κρήνην προχέουσαν νᾶμα, τοῖς πιστοῖς σωτηρίας, Πανάχραντε καλοῦμεν σε ἁγνή· οἴ γάρ τακέντες τῷ καύσωνι, τῶν ἀπείοων πταισμάτων, εὑρήκαμεν πολλήν ἀναψυχήν, τοῦ υἱοῦ σου τό αἷμα· δι’ οὗ ἡμᾶς ἀνέπλασεν.

Τῆς γεηρᾶς μέν οὐσίας, τοῦ ᾿Αδάμ, ἀνεφύης, ὡς κλάδος Θεομῆτορ ἤ Μαριάμ· ἄνθος δε μόνη τόν Κύριον, ἐξανέτειλας ἄνευ, χειρός καί γεωργίου γηγενοῦς· διά τοῦτο σε πάντες, ἐν ὕμνοις μεγαλύνομεν.

Προσόμοια. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου σε.
Χαῖρε Πλατυτέρᾳ οὐρανῶν· Χαῖρε ὑπερτέρᾳ τῶν ἄνω Κόρη Δυνάμεων· Χαῖρε πάσης Δέσποινα, τῆς οἰκουμένης Ἁγνῇ· Χαῖρε ἅγιον τέμενος, Θεοῦ τοῦ ὑψίστου, Χαῖρε θείᾳ γέφυρα, θνητούς μετάγουσα, μόνη πρός ζωήν τήν ἀγήρω· Χαῖρε τό διάσωσμα Κόσμου· Χαῖρε τῶν πιστῶν ἁπάντων καύχημα.

Χαῖρε ἥ παγκόσμιος χαρά· Χαῖρε χελιδών γλυκυτάτῃ ἔαρ εὐφρόσυνον, πᾶσιν ἀνατείλασα, τοῖς ἐν χειμῶνι κακῶν, λαμπάς χαῖρε ἄσβεστος, τοῖς πλάνης ἐν σκότει φῶς τῆς θείας γνώσεως ἡ ἀπαστράψασα· Χαῖρε βασιλέων τό κράτος· Χαῖρε κραταιᾷ προστασίᾳ, τῶν εἰλικρινῶς μακαριζόντων σε.

Χαῖρε ἡ μεγάλῃ καί λαμπρᾷ, ἄρκτος ἡ ἑπτάστερος Κόρη, τοῦ νοητοῦ οὐρανοῦ, τοῖς ἑπτά χαρίσμασιν, ἡ ἐξαστράπτουσα· ἀκινήτῳ πρεσβείᾳ σου, ὥσπερ ἄλλῳ Πόλῳ, τούς νυκτί πλέοντας, τήν βίου θάλασσαν, θεῖον ὁδηγοῦσα πρός ὅρμον, τῆς τῶν οὐρανῶν βασιλείας, καί γλυκεῖ φωτί σου καταλάμπουσα.

Δέξαι τήν ἱκέσιον ᾠδήν· δέξαι μου τόν θρῆνον Παρθένε· δέξαι τήν δέησιν· δέξαι μου τά δάκρυα, καί στεναγμόν τῆς ψυχῆς, καί τόν θρῆνον ἀφάνισον· τά δάκρυα παῦσον· πάντα μεταῤῥύθμησον τά λυπηρᾷ εἰς χαράν· δίδου τῷ τήν σήν ἐκζητοῦντι, θείαν προστασίαν καί σκέπην, ὁλοψύχῳ νεύσει Θεονύμφευτε.