ΚΥΡΙΑΚῌ ΤΡΙΤῌ
Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖονστ’ 22 – 33
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, στα πλαίσια της ερμηνείας που έγινε στο κήρυγμα της Κυριακής 27 Ιουνίου του 1993
Με μια άλλη φράση, ο Χριστός καθορίζει τον βηματισμό των καθημερινών επιθυμιών μας: «Ζητεῖτε πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν». Και, επειδή αυτό είναι το περιεχόμενο της κάθε μέρας μας, της κάθε μας σκέψεως – και, θα έλεγε κάποιος, «είναι πάρα πολύ εύκολο να το κάνουμε, να ζητούμε την βασιλεία των ουρανών και όλα τα άλλα να προστίθενται ημίν» – ο Χριστός, πριν να καταλήξει σε αυτή τη φράση, έδωσε τις προϋποθέσεις που μπορούμε να χαράξουμε πάνω στη ζωή μας για να καταστεί δυνατόν να πούμε και εμείς: «Κύριε, δώσε μας την βασιλεία των ουρανών!». Ποιες είναι αυτές οι προϋποθέσεις, όπως τις περιέγραψε το κείμενο του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου, που ακούσαμε πριν από λίγο;
Το κείμενο ξεκίνησε από μια θεώρηση των αισθήσεων, που πήρε για παράδειγμα τα μάτια και είπε ότι ο «λύχνος τοῦ σώματος ἐστιν ὁ ὀφθαλμός». Και οι Πατέρες, που ερμηνεύουν το κείμενο, λένε πως η πρόσβαση μας προς τον κόσμο τον εξωτερικό είναι οι αισθήσεις μας. Και ανάμεσα και στα πράγματα όλα, που είναι δώρα του Θεού, και σε εμάς – πριν να προλάβουμε να τα κοιτάξουμε, πριν να προλάβουμε να τα αγγίξουμε – υπάρχει ο Θεός! Υπάρχει σ’ όλα, πριν να προλάβουμε να μιλήσουμε και να μιλήσουμε σε κάποιον, ανάμεσα μας, υπάρχει ο Θεός! Πριν να τα αγγίξουμε, ο Θεός! Και πέρα από αυτό, ο Θεός! Τα μάτια, λοιπόν, έχουν μια δυνατότητα: την ώρα που βλέπουνε προς τα εκεί και προς τα παρακεί, να μπορούνε, πριν να δούνε προς τα εκεί, να συλλάβουνε πως ανάμεσα – με το δικό Του, μοναδικό, αγαπητικό τρόπο – στέκεται ο Θεός.
Και έτσι κοιτάζοντας παρακεί, πιάνοντας μέσα από τη ματιά σου την παρουσία του Θεού, κοιτάζεις προς τα ’κει με άλλο τρόπο πια. Και το μάτι σου, και μετά όλες οι αισθήσεις σου, γίνονται πιο φωτεινές και πιο καθαρές, γιατί θεωρείς πως ανάμεσα πραγματικά υπάρχει ο Δημιουργός, που καθορίζει τη σχέση σου με τα πράγματα. Αν αυτό το ξεχάσεις, αν η ματιά σου πάει στα πράγματα κατευθείαν και έχεις μια αμεσότητα μαζί τους, χωρίς να θεωρήσεις την παρουσία του Θεού και χωρίς να πάρεις την εμπειρία του Θεού, τότε καταλήγεις στη δεύτερη προϋπόθεση, στη δεύτερη αδυναμία σου για να ζητήσεις τη βασιλιά του Θεού. Τότε δουλεύεις «δυσὶ κυρίοις».
Τότε, επειδή είσαι φτιαγμένος για να βλέπεις τα πράγματα μέσα από την παρουσία του Θεού – και δεν τα βλέπεις έτσι – τότε γίνεσαι ένας άνθρωπος διχασμένος. Το μάτι σου έτσι είναι φτιαγμένο και θέλει να δει την παρουσία του Θεού. Και εσύ του κλείνεις τον δρόμο και βλέπεις μόνο τα άλλα τα πράγματα του κόσμου. Και αρχίζει μέσα σου, λέει ένας μεγάλος ασκητής Πατέρας, μέσα σου να διαγράφεται ένας διχασμός. Άλλο θα ’θελε η αίσθηση, που είναι δοσμένη από τον Θεό δωρεάν, να δει, κι εσύ αλλιώς και μονομερώς τα βλέπεις. Και έτσι το μάτι, και όλες οι αισθήσεις, απογυμνώνονται από αυτήν την δυνατότητα που είναι ανάμεσα μας, την παρουσία του Θεού, και όλα τα κάνουμε απογυμνωμένα. Και έτσι προσκρούουμε πάνω στα πράγματα με έναν τρόπο ανώφελο, όπως προσκρούουμε πάνω στους ανθρώπους που είναι γύρω μας με έναν τρόπο ανώφελο. Και επειδή ανάμεσα σ’ εμάς και σ’ αυτούς δεν υπάρχει η παρουσία του Θεού, τότε έρχονται οι συγκρούσεις, τότε έρχονται οι αδυναμίες, οι έχθρες, οι δυσκολίες να επικοινωνήσουμε μαζί τους. Και γινόμαστε άνθρωποι διχασμένοι, και δουλεύουμε – χωρίς να το καταλάβουμε και χωρίς πότε να «το πιάσουμε» – «δυσὶ κυρίοις», γιατί ακριβώς δεν «πιάσαμε» αυτή τη δυνατότητα της παρουσίας του Θεού, ανάμεσα σε εμάς και στα πράγματα και στους ανθρώπους γύρω μας.
Και επειδή πια το βλέπουμε σαν διχασμένοι άνθρωποι, αρχίζει η μέριμνα για τα πράγματα. Επειδή προσκρούουμε πάνω στα πράγματα με έναν τρόπο αλλόκοτο και με έναν τρόπο παράλογο, αρχίζουμε να μεριμνούμε γι’ αυτά, μπας και τα κάνουμε καλύτερα, μπας και τα κάνουμε ομορφότερα, μπας και πάρουμε περισσότερες αξίες, περισσότερες δυνατότητες από αυτά, και αποκτούμε μια παράλογη σχέση με τα πράγματα – που αυτή λέγεται μέριμνα του κόσμου. Και εμείς δεν παύουμε να μεριμνούμε για τα πράγματα αλλά, όταν ανάμεσα μας είναι ο Θεός, αλλιώς θα μεριμνούμε, με άλλες δυνατότητες, με άλλη διάθεση, με άλλη ησυχία, με άλλη γαλήνη, με άλλες ησυχαστικές διαθέσεις μεριμνούμε. Και τότε, αν μεριμνούμε με άλλες διαθέσεις, η παρουσία του Θεού καλύπτει τα κενά μας, καλύπτει τις αδυναμίες μας, καλύπτει τους λανθασμένους τρόπους που τα χειριζόμεθα· και τότε, και μόνο τότε, θα μπορούμε φτάσουμε και να πούμε ότι ζητούμε την βασιλεία των ουρανών! Και επειδή αυτή είναι η καθημερινότητά μας και επειδή κάθε μέρα έτσι διχαζόμαστε και επειδή κάθε μέρα πέφτουμε σε δυσκολίες, σε δυστυχίες, απελπισίες και αδυναμία να ζήσουμε σωστά, έρχεται ο Κύριος να θυμίσει τον λόγο Του: «ζητεῖτε πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ … καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν».
Πρόκληση λοιπόν μεγάλη: πριν να δείτε, πριν να ακουμπήσετε τα πράγματα, πριν να δείτε και πριν να ακουμπήσετε τους αδελφούς σας, να δείτε ανάμεσα σας την παρουσία Εκείνου. Και τότε η παρουσία Εκείνου θα γίνει καθοριστική για τον τρόπο που θα σταθείτε μπροστά τους. Και τότε πραγματικά, αυτό θα είναι η δική σας δυνατότητα: να ζητείτε την βασιλεία του Θεού. Και αν ζητείτε, τότε, την βασιλεία του Θεού, από τώρα κάνετε βηματισμό μέσα σε αυτή τη βασιλεία, και από τώρα η ζωή σας καθορίζεται από αυτή τη βασιλεία, και από τώρα παίρνετε γεύση αυτής της βασιλείας, και τότε γίνεστε άνθρωποι αλλιώτικοι, άνθρωποι μεταμορφωμένοι, άνθρωποι που ζείτε μέσα στον κόσμο αλλά με άλλα δεδομένα του κόσμου. Άνθρωποι που αγκαλιάζετε με τις αισθήσεις σας τα πράγματα του κόσμου αλλά τα αγκαλιάζετε με έναν άλλο πλούτο, με έναν πλούτο υπερβάλλοντα, που ξεπερνάει απλώς τα σχήματα και τα χρώματα, και τότε γίνεστε αλλιώτικοι. Και ζώντας μέσα στα σχήματα και στα χρώματα, έχετε πάνω σας τη χάρη του Θεού. Και βλέπετε τα σχήματα και τα χρώματα μέσα από το σχήμα και το χρώμα του Θεού. Και βλέπετε μπροστά σας την παρουσία του Θεού και όλα γίνονται η βασιλεία των ουρανών! Αυτή είναι η ζωή μας και αυτό είναι το τ-ώ-ρ-α μας!
Το αύριο θα ’ρθει μέσα από αυτό το τώρα. Και να ευχηθούμε αυτό το αύριο – αν είναι κοντά ή αν είναι αργά δεν το ξέρουμε, Εκείνος το ξέρει – αυτό το αύριο να καθοριστεί από αυτό το ευλογημένο τώρα! Και τότε πραγματικά η ζωή σας θα γίνει η βασιλεία των ουρανών. Αμήν!
※
Περισσότερες ομιλίες του πατρός Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου είναι διαθέσιμες στην ιστοσελίδα : www.floga.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου