μικρό ωρολόγιο: Παιδικές αναμνήσεις από την Μεγάλη Εβδομάδα στην Πόλη

Κυριακή 16 Απριλίου 1995

Παιδικές αναμνήσεις από την Μεγάλη Εβδομάδα στην Πόλη - του π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου

Παιδικές αναμνήσεις από την Μεγάλη Εβδομάδα στην Πόλη

του π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου

τα ηχητικά αποσπάσματα εδώ και εδώ

Η Μεγάλη Εβδομάδα…Η Μεγάλη Εβδομάδα, η πιο μεγάλη από όλες τις εβδομάδες. Μια εβδομάδα ατέλειωτη. Έτσι φαίνεται. Και έχει οκτώ μέρες, μην το ξεχνάτε. Από Κυριακή σε Κυριακή. Μέχρι την ογδόη ημέρα, την ημέρα της Αναστάσεως. Γι’ αυτό είναι εξάλλου μεγάλη πολύ, γιατί σφραγίζεται από την Ανάσταση. Χωρίς την Ανάσταση, τι μεγάλη θα ήταν; Τα αναστημένα είναι μεγάλα και αιώνια.
Όταν έμπαινα, μικρό παιδάκι, μεγαλοβδομαδιάτικα στο ναό της ενορίας μου, στην Πόλη μου την αγαπημένη, για τα μάτια μου συναντούσα πολλά παράξενα πράγματα. Αλλά το πρώτο που συναντούσα (ήμουνα παιδάκι του ιερού), ήταν οι ιερείς που θα έκαναν τις ακολουθίες. Ήταν Μεγάλη Εβδομάδα, τους περίμενα σκυθρωπούς, κατσούφηδες, έτσι πολύ «βαριά» κατανυκτικούς. Θυμάμαι τώρα μορφές, που περνάνε από το νου μου και από τα μάτια μου, και φυσικά και από την καρδιά μου, ευλογημένων λευϊτών, που ετοιμαζόντουσαν για τις Ακολουθίες Μεγάλης Εβδομάδας. Άνθρωποι χαριτωμένοι –κι εγώ περίμενα μορφές θλιμμένες.

Κάποια φορά ένας – θαρρείς και ήξερε το λογισμό μου – μου είπε, «Άκουσε εδώ, εμείς εδώ ετοιμαζόμαστε για την Ανάσταση από σήμερα, και επειδή είναι η Ανάσταση, η καρδιά μας είναι γεμάτη από χαρά! Εμείς είμαστε στον Χριστό πάντα μαζί Του, και στον Σταυρό και στην Ανάστασή Του, και δεν μπορούμε τώρα να Τον αφήσουμε μόνο. Μόνο στην Ανάσταση θα είμαστε μαζί Του, και θα χαιρόμαστε; Έτσι λοιπόν, περπατάμε μαζί Του». Μετά έμαθα που αυτή η λέξη λέγεται να «συμπορευθῶμεν» μαζί Του. «Και επειδή ξέρουμε που αναστήθηκε, πάμε μέχρι την Ανάστασή Του. Και είμαστε χαρούμενοι, γιατί πάμε προς την Ανάστασή Του».

Αυτό δεν κάνουμε αυτή τη βδομάδα; Πάμε προς την Ανάστασή Του. Αυτό δεν κάνουμε σε όλη μας τη ζωή; Προχωρούμε προς την Ανάστασή Του. Δεν μπορούμε ποτέ να είμαστε θλιμμένοι. Θα έχουμε πάνω μας μια κατανυκτικότητα. Πάνω μας σηκώνουμε τα καρφιά, τα βάρη, τους πειρασμούς, τις δυσκολίες, τη βία, τα οποιαδήποτε πράγματα τα καταστροφικά, τα οποία μας κυνηγούν και μας πειράζουν κάθε μέρα. Αλλά εμείς προχωρούμε, με τον Χριστό όμως, προς την Ανάστασή Του. Και αν προχωρούμε με τον Χριστό προς την Ανάστασή Του, επειδή Εκείνος είναι Αναστημένος, ε, αυτό που είναι τώρα δύσκολο δεν είναι δύσκολο! Γιατί είμαστε με τον Χριστό!

Έτσι νιώθω τη Μεγάλη Εβδομάδα. «Συμ-πορευθώμεν» και «συ-σταυρωθώμεν» και «ανυψωθώμεν», και όλα αυτά… Μαζί με τον Χριστό. Έτσι να περάσετε τη Μεγάλη Εβδομάδα. Μα τι σας λέω τώρα; Έτσι να περάσετε όλη σας τη ζωή. Η ζωή μας είναι μια Μεγάλη Εβδομάδα, ουσιαστικά. Μια πολύ μεγάλη Μεγάλη Εβδομάδα. Και συμ-πορευόμεθα και συ-σταυρούμεθα μαζί Του, μέχρι να φτάσουμε στην οριστική Ανάσταση.

Σε ευχαριστώ παπά Λευτέρη, γιατί μου είχες πει εκείνη την κουβέντα. Γιατί δεν ήσουν θλιμμένος μέσα στην Ακολουθία του Νυμφίου. Σε ευχαριστώ πολύ! Με έμαθες τι σημαίνει Ανάσταση και με έμαθες να ζω. Να είναι αιωνία σου η μνήμη, πραγματικά![1]

***

Μεγάλη Εβδομάδα. Πάντα η Μεγάλη Εβδομάδα είναι κάτι σπουδαίο για τη ζωή μας. Για όλους μας. Για τα παιδιά, για τους μεγάλους, για τους μικρούς. Για όλους, πολύ μεγάλη η Μεγάλη Εβδομάδα.

Εκεί στο ιερό, που ως παιδάκι διακονούσα, είχαμε χώρο άπλετο για να τρέξουμε πέρα δώθε. Πολύ μεγάλο το ιερό, μικροί εμείς και μας θύμιζε μια απέραντη παιδική χαρά. Ατέλειωτες βόλτες μέσα στο ιερό, στον περίβολο τη Μεγάλη Εβδομάδα. Πολλές αταξίες, που έδειχναν πως δεν ενοχλούσαν τον πολιό πρεσβύτη που λειτουργούσε και διακονούσε αυτόν το ναό. Κι όμως, απ’ ό,τι φαίνεται, ενοχλείτο στις «ακολουθίες» μας.

Ήτανε Μεγάλη Πέμπτη. Πρωία, αν δεν κάνω λάθος κι ο γέροντας ετοίμαζε τον Εσταυρωμένο, που το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης θα Τον περιέφερε για να δουν οι πιστοί και να μιμηθούν τον Χριστό μας και την ταπείνωσή Του. Παιδάκια εμείς, είδαμε τον γέροντα να κατεβάζει τον Εσταυρωμένο από τη θέση Του πίσω στην Αγία Τράπεζα και να Τον εναποθέτει στην άκρη.

Του είπαμε:

«Γιατί κατεβάζεις τον Χριστό κάτω;»

Μας είπε:

«Θα Τον πάρω και θα φύγουμε».

«Πού θα πας;»

«Ε, δεν μπορώ να μένω εδώ πέρα μαζί Του. Κάνετε τόση φασαρία που αποφάσισα να Τον πάρω και να φύγουμε».

«Μα πού θα πας;»

«Θα φύγουμε. Εδώ δεν σας αντέχουμε εσάς».

Όλοι συγχυστήκαμε.

«Σε παρακαλούμε! Μην Τον πάρεις! Μείνετε εδώ μαζί μας! Καλά περνάμε εδώ…»· εκείνος δεν περνούσε καλά μαζί μας. Επέμενε ο γέροντας:

«Εγώ απόψε βράδυ φεύγω με τον Χριστό!»

Πέσαμε στα πόδια του. Δεν έπρεπε να φύγει αυτός με τον Χριστό! Τι έπρεπε να κάνουμε;

Είπαμε στο γέροντα:

«Πες μας τι να κάνουμε για να μην πάρεις τον Χριστό απόψε και φύγεις και μείνουμε μόνοι εδώ πέρα μέσα!»

«Ένα πράγμα να κάνετε».

«Τι είναι αυτό; του είπαμε.

«Να μοιάξετε του Χριστού».

«Τι να κάνουμε;»

«Κοιτάξτε Τον», λέει, «είναι σταυρωμένος».

Τον κοιτάξαμε και δεν μας έλεγε πολλά. Ήταν σταυρωμένος, εμείς δεν θέλαμε να είμαστε σταυρωμένοι…

«Και πώς να γίνουμε σαν και αυτόν;»

«Να τον αγαπάτε» μας είπε. «Να αντέχετε τους άλλους. Και να σέβεστε τους άλλους και το χώρο που βρισκόμαστε εδώ πέρα. Και εμένα και τους πιστούς που διακονούν το ναό».

«Αυτό είναι όλο;» είπαμε.

«Φυσικά. Αν σέβεσαι τους άλλους και τους αγαπάς, αυτό αρχίζει την ταπείνωση. Και ο Χριστός μας αυτό κάνει. Αν λοιπόν κάνετε αυτό που σας λέω τώρα, εγώ δεν θα φύγω με τον Χριστό απόψε βράδυ από το ναό».

…

Ο γέροντας δεν έφυγε. Εμείς σίγουρα συνεχίσαμε την πορεία μας. Αλλά μάθαμε τι σημαίνει Μεγάλη Εβδομάδα. Και τι σημαίνει Χριστός. Και τι σημαίνει αναμέτρηση μαζί Του. Μπας και φύγει ο Χριστός και Τον χάσουμε! Και τότε προκαλείσαι σε αυτό δεν υπάρχει στον κόσμο χωρίς τον Χριστό. Αυτό που λείπει είναι, ακριβώς, ο Χριστός ο σταυρωμένος και η ταπείνωσή Του. Το μόνο ελλείπον από έναν κόσμο που έχει πλεονάζουσες δομές και πλεονάζοντα στοιχεία ζωής. Αυτό μόνο λείπει. Μήπως και μας φύγει ο Χριστός, και δεν έχουμε τον άλλο τρόπο ζωής. Αυτό είναι η μεγάλη ευχή και αυτό είναι ο μεγάλος φόβος!

Μια ολόκληρη εβδομάδα θα περάσουμε όλοι οι Χριστιανοί Ορθόδοξοι κοντά στην Εκκλησία μας, παίρνοντας μηνύματα καρδιακά και μηνύματα ταπεινώσεως και σταυρικής ταπεινώσεως. Πώς θα αντιμετωπίσουμε τα γεγονότα στην πράξη της ζωής μας, στον πόνο, στην δυσκολία, στον πειρασμό, στο διωγμό; Θα κάνουμε εκείνο που κάνει Εκείνος;

Ή μήπως θα μας πει Εκείνος: «Αφού δεν με αγαπάτε τόσο πολύ για να σταυρωθείτε, να κάνω ένα περίπατο σε εκείνους που θα μπορούσαν να με αγαπήσουνε»…

«…καὶ τὴν ἐπισκοπὴν αὐτοῦ λάβοι ἕτερος…» Μή γένοιτο! Πορεία μες στην Μεγάλη Εβδομάδα, πορεία μέσα στην ταπείνωση[2].