Ἄλλο στὸν ἑαυτό του

ϞΔ΄ 

Ἄλλο στὸν ἑαυτό του

Ἑλλάδα μου καὶ νιότη ἀγαπητή, κι ὅλα ὅσα ἀπόχτησα, καὶ σῶμα· πόσο πρόθυμα ὑποχωρήσατε στὸ Χριστό! 

Κι ἂν ἡ προσευχὴ τῆς μάνας μου μ᾽ ἔκανε ἱερέα στὸ Θεὸ ἀγαπητό, καὶ τὸ χέρι τοῦ πατέρα μου, γιατί νὰ μὲ φθονοῦν; 

Ἀλλά, Μακάριε στοὺς χορούς σου, Χριστέ μου, δέξου με καὶ δῶσε δόξα στὸ γιὸ τοῦ Γρηγορίου, στὸ λάτρη σου Γρηγόριο.

ϟΔ΄. 

Ἄλλο [εἰς ἑαυτόν].

Ἑλλὰς ἐμὴ, νεότης τε φίλη, καὶ ὅσσα πέπασμαι,

Καὶ δέμας, ὡς Χριστῷ εἴξατε προφρονέως!

Εἰ δ’ ἱερῆα φίλον με Θεῷ θέτο μητέρος εὐχὴ,

Καὶ πατρὸς παλάμη, τίς φθόνος; ἀλλὰ, Μάκαρ,

Σοῖς με, Χριστὲ, χοροῖσι δέχου, καὶ κῦδος ὀπάζοις

Υἱέϊ Γρηγορίου, σῷ λάτρι Γρηγορίῳ.